วันรุ่งขึ้น
หม่าเหลียงถูกหัวหน้าสำนักหมอหลวงปลุกให้ตื่น เพราะอวี้เอ๋อร์มารออยู่ด้านนอกสำนักหมอหลวงตั้งนานแล้ว
หัวหน้าสำนักหมอหลวงรู้ว่าอวี้เอ๋อร์เป็นคนสนิทข้างกายฮองเฮา จึงไม่กล้าปล่อยให้รอนาน รีบไปปลุกหม่าเหลียงทันที
เมื่อหม่าเหลียงออกมา ก็เห็นอวี้เอ๋อร์ถือกล่องอาหารอยู่ในมือ จึงรู้ว่านั่นคงเป็นอาหารเช้าของตน
ฮองเฮาช่างเอาใจใส่ยิ่งนัก ไม่เพียงจัดการปัญหาเรื่องอาหารเมื่อวานให้เขา แม้แต่อาหารเช้าแต่เช้าตรู่ก็ยังทรงนึกถึง
“เมื่อคืนคุณชายหม่าได้พักผ่อนอย่างสงบหรือไม่?” อวี้เอ๋อร์ถามเสียงเบาเมื่อเห็นหม่าเหลียงเดินออกมา
“แม่นางอวี้เอ๋อร์อย่าได้หัวเราะเยาะข้าน้อยเลย นี่เป็นการนอนหลับที่สงบที่สุดเท่าที่ข้าน้อยเคยนอนมาแล้ว!” หม่าเหลียงกล่าว
กล่าวตามตรง แม้จะนอนบนเตียงในสำนักหมอหลวงแห่งนี้ ก็ยังสบายกว่าการนอนในอารามเต๋าเก่าทรุดโทรมที่เขาเคยอยู่
หม่าเหลียงจึงหลับสนิทอย่างเป็นธรรมชาติ และตื่นอีกทีก็ฟ้าสางแล้ว
“คุณชายหม่าได้พักผ่อนเต็มที่ก็ดีแล้ว ฮองเฮาทรงรับสั่งว่า หลังจากคุณชายหม่าเสวยอาหารเช้าแล้ว ให้ไปตรวจรักษาองค์ชายพระราชนัดดา”
จากนั้นอวี้เอ๋อร์ก็ส่งกล่องอาหารให้หม่าเหลียง เขาหาที่นั่งแล้วเริ่มกินอาหารเช้าทันที
อาหารในกล่องแม้จะรสอ่อน ไม่มีเนื้อสัตว์มากมายเหมือนเมื่อวาน แต่รสชาติก็เลิศล้ำ
ไม่นานนัก หม่าเหลียงก็จัดการอาหารทั้งหมดในกล่องจนเกลี้ยง
หลังจากนั้น เขาก็ไปตำหนักคุนหนิงพร้อมกับอวี้เอ๋อร์ เพื่อเตรียมตรวจรักษาจูสยงอิง........
เมื่อหม่าเหลียงมาถึงตำหนักคุนหนิง ในใจก็เกิดความสงสัย แม้เขาจะไม่คุ้นเคยกับตำหนักเหล่านี้ แต่ก็รู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ตำหนักเมื่อวาน
ลองคิดดูแล้วก็เข้าใจได้ องค์ชายพระราชนัดดาถูกวางยาพิษในตำหนักของตนเอง ด้วยนิสัยของจูหยวนจาง ย่อมต้องเปลี่ยนที่ประทับให้องค์ชายพระราชนัดดาเป็นแน่