เพียงแต่...หลังจากหม่าเหลียงเอ่ยข้อเสนอแนะเหล่านั้นรวดเดียวจบ ไม่ว่าจะจูหยวนจาง จูเปียว หรือแม้แต่ฮองเฮาหม่า ต่างก็ทอดพระเนตรหม่าเหลียงด้วยแววสงสัยใคร่รู้
พวกเขาคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าหม่าเหลียงจะมีความสามารถถึงเพียงนี้ นอกจากจะมองเห็นโทษของการพิมพ์ธนบัตรอย่างล้นเกินแล้ว
แม้แต่วิธีแก้ไขก็ยังแจกแจงไว้อย่างละเอียดรอบคอบ ต่อให้เป็นวิธีที่พวกเขาคิดได้ ก็มีเพียงการพิมพ์ธนบัตรอย่างจำกัดเท่านั้น!
ส่วนเรื่องเงินสำรอง การที่ราชสำนักเรียกเก็บธนบัตรบางส่วนคืน และการใช้ธนบัตรควบคู่กับเหรียญทองแดงนั้น พวกเขาไม่เคยนึกถึงเรื่องเหล่านี้เลย
ก่อนหน้านี้คนผู้นี้อาศัยอยู่บนเขามาตลอดจริงหรือ? เหตุใดจึงรู้เรื่องมากมายถึงเพียงนี้?
“เจ้าเด็กหม่าเหลียงผู้นี้มีความสามารถไม่น้อย หากขัดเกลาให้ดีอีกสักหน่อย ย่อมเป็นเสาหลักของแผ่นดินได้!” จูหยวนจางลอบคิด
เห็นได้ชัดว่า
ข้อเสนอแนะไม่กี่ข้อของหม่าเหลียงทำให้จูหยวนจางมองเห็นความสามารถของเขา ถึงขั้นเกิดใจใคร่ทะนุถนอมผู้มีพรสวรรค์ขึ้นมา
“คุณชายหม่าเปี่ยมด้วยความสามารถ ข้อเสนอแนะเหล่านี้ล้วนตรงประเด็น แม้แต่ข้ายังคิดได้เพียงขั้นแรก แต่เขากลับมองการณ์ไกลได้ถึงเพียงนั้น
อีกทั้งขั้นตอนต่อ ๆ มาก็มีเหตุผลยิ่ง โดยเฉพาะการเตรียมเงินทุนสำรองสำหรับธนบัตร เขาคงทุ่มเทค้นคว้ามาไม่น้อย!” จูเปียวลอบคิด
ในสายตาของจูเปียว เมื่อหม่าเหลียงยกเรื่องราวในราชวงศ์ก่อนมาเป็นตัวอย่าง ย่อมต้องทุ่มเทค้นคว้ามาอย่างหนัก
ไม่แน่ว่าในตอนที่เขาเล่าถึงโทษของธนบัตรให้ตนฟัง เขาอาจเตรียมการที่เกี่ยวข้องไว้แล้ว ทั้งยังค้นคว้าตำราเกี่ยวกับเรื่องนี้ในราชวงศ์ก่อนมาแล้วด้วย
ก้าวเดียวมองไกลสิบก้าว นี่คือคำประเมินที่จูเปียวมีต่อหม่าเหลียง ภายในใจเขายิ่งยอมรับหม่าเหลียงมากขึ้น