หลังงานเลี้ยงในครอบครัวจบลง จูหยวนจางนอกจากจะพระราชทานแผ่นเหล็กอภัยโทษประหารแก่หม่าเหลียงแล้ว ยังประทานเงินตรากระดาษให้เขาอีก 1,000 พวงอย่างใจกว้าง
บัดนี้จูหยวนจางรู้ถึงภัยร้ายจากการพิมพ์เงินตรากระดาษอย่างบ้าคลั่งแล้ว จึงไม่กล้าพิมพ์ออกมาตามใจอีก
มิฉะนั้น ด้วยความดีความชอบที่หม่าเหลียงช่วยองค์ชายสิบเจ็ดไว้ได้ในวันนี้ ทั้งยังเผยแพร่วิธีช่วยชีวิตชุดนี้ให้ผู้คนทั่วหล้า
ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรประทานเงินตรากระดาษให้เพียง 1,000 พวง แม้เงินจำนวนนี้จะนับว่าไม่น้อยแล้วก็ตาม
แต่หม่าเหลียงก็พึงพอใจมาก เพราะนอกจากเงินตรากระดาษที่จูหยวนจางประทานให้แล้ว พระสนมของเขายังมอบทรัพย์สินเงินทองให้อีกไม่น้อย
เรื่องเป็นเช่นนี้
ก่อนหม่าเหลียงจะออกจากวัง หยางเฟยให้ขันทีในตำหนักนำเงินตรากระดาษ 1,500 พวงมามอบให้ เพื่อแสดงความขอบคุณ
นอกจากนี้ หยางเฟยยังประทานเครื่องประดับอัญมณีบางส่วนของตนให้หม่าเหลียง เรียกได้ว่าทุ่มสุดตัว
แน่นอนว่า หม่าเหลียงช่วยบุตรชายของนางไว้ได้ ย่อมคุ้มค่าที่นางจะทุ่มเทเช่นนี้
หม่าเหลียงพกเงินตรากระดาษ 2,500 พวงไว้กับตัว รู้สึกว่าถุงเงินของตนหนักอึ้งขึ้นกว่าเดิม
เงินจำนวนนี้เพียงพอให้เขาไปดื่มสุราบนเรือสำราญในแม่น้ำฉินไหวได้อีกนาน........
จวนกั๋วกงเฉา
หลังหลี่เหวินจงกับหลี่จิ่งหลงผู้เป็นบุตรกลับมา หลี่เหวินจงก็เรียกหลี่จิ่งหลงเข้าไปยังห้องหนังสือ
“จิ่วเจียง เจ้าคิดเห็นอย่างไรกับหม่าเหลียง?” หลี่เหวินจงมองบุตรชายพลางถาม
หลี่จิ่งหลงนึกว่าเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร ที่แท้บิดาเรียกเขาเข้าห้องหนังสือเพียงลำพัง ก็เพราะเรื่องนี้เอง
“ท่านพ่อ เดิมทีลูกคิดว่าฝีมือการแพทย์ของหม่าเหลียงเป็นเพียงคำกล่าวอ้าง ไม่คิดเลยว่าเขาจะมีความสามารถจริง