“ดูท่าที่นี่คงอยู่ต่อไม่ได้แล้ว หากยังไม่ไป เกรงว่าองครักษ์เสื้อแพรพวกนั้นคงตามหาตัวข้าพบเข้าสักวัน!” เยากว่างเสี่ยวตัดสินใจอยู่ในใจ
เขาทอดสายตามองไปทางทิศเหนืออยู่ไกล ๆ ก่อนจะเร่งออกจากตรอกแห่งนี้ มุ่งหน้าไปตามเส้นทางที่วางแผนไว้ล่วงหน้า
เห็นได้ชัดว่าเมื่อสูญเสียหมากตัวสำคัญที่สุดอย่างสกุลหลี่ไป เขาก็ไม่อาจทำสิ่งใดต่อราชวังได้อีก
สิ่งที่ทำได้ในยามนี้คือมุ่งหน้าไปเป่ยผิงโดยเร็ว เพื่อเข้าพึ่งอ๋องเยี่ยน แล้วค่อยหาโอกาสอีกครั้ง ตอนนี้ทำได้เพียงไปเป่ยผิงและหลบซ่อนตัวชั่วคราวก่อน
หม่าเหลียงย่อมไม่รู้เลยว่า พระที่คอยจับตาดูเขาผู้นั้นคือเยากว่างเสี่ยว มหาเสนาบดีชุดดำผู้เลื่องชื่อในประวัติศาสตร์
เขาไม่รู้ด้วยว่า การช่วยจูสยงอิงและเปิดโปงเรื่องที่จูสยงอิงถูกวางยาพิษ ได้ทำลายแผนการทั้งหมดของเยากว่างเสี่ยวไปแล้ว
แน่นอนว่า
ต่อให้รู้เรื่องเหล่านี้ เขาก็ยังจะทำตามความคิดของตน เพราะวิธีการของเยากว่างเสี่ยวผู้นี้ไร้ซึ่งคุณธรรมเกินไปจริง ๆ
เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย เขาถึงกับทำให้คนหนึ่งต้องตาย และอีกคนก็เกือบถูกทำให้ตายไปด้วย
ในประวัติศาสตร์เดิม จูสยงอิงสิ้นพระชนม์ในวันที่ 1 เดือน 5 ของปีนั้น
แม้แต่ฮองเฮาหม่าเองก็สิ้นพระชนม์ตามไป เพราะโศกเศร้าจากการจากไปของจูสยงอิงจนเกินกำลัง ประกอบกับสุขภาพไม่แข็งแรง
ประวัติศาสตร์หลังจากนั้นทุกคนก็คุ้นเคยกันดี จูหยุนเหวินขึ้นครองราชย์และเร่งรัดการลดอำนาจเหล่าอ๋อง
จูตี้อ้างพระบัญชาสวรรค์ก่อกบฏเพื่อกำจัดทรราช สงครามยืดเยื้อนานกว่าสี่ปี ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก ทั้งยังสร้างความเสียหายอย่างหนักแก่ทรัพย์สินของชาวบ้าน