“เหม...เหมาหยาง คำให้การที่เจ้ามอบแก่กระหม่อมมีข้อผิดพลาดหรือไม่ หากเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงคำกุเรื่องขึ้นมา เจ้ารู้หรือไม่ว่าจะต้องรับผลเช่นไร?”
จูเปียวถือคำให้การไว้ในมือ เอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย
เขาไม่อยากเชื่อเลยว่า แม้แต่พี่หญิงฉางของเขาก็ถูกสตรีชั่วหลี่ซื่อผู้นั้นสังหาร
แต่...จูเปียวคิดว่า หากไม่ได้หม่าเหลียง จูสงอิงของเขาคงมีชะตาไม่ต่างจากพี่หญิงฉาง ต้องตายเพราะอุบัติเหตุเช่นกันกระมัง?
หากหม่าเหลียงไม่ยืนขึ้นมา เขาจะนึกออกได้อย่างไรว่านี่คือการฆาตกรรม? หากเป็นเรื่องของพี่หญิงฉาง ก็มิใช่เช่นเดียวกันหรือ!
วิธีการเหมือนกันทุกประการ จนไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นความผิดปกติแม้แต่น้อย ผู้ที่ตกเป็นเป้าหมายคนหนึ่งคือภรรยาที่เขารักสุดหัวใจ อีกคนคือบุตรชายซึ่งเขาฝากความหวังไว้สูงยิ่ง
หลี่ซื่อ สตรีชั่วช้า เจ้ามีจิตใจเหี้ยมโหดนัก เจ้าต้องตาย ต่อให้ใครมาขอร้องก็ไร้ประโยชน์
บัดนี้ ในใจจูเปียวเหลือเพียงจิตสังหารเย็นเยียบต่อหลี่ซื่อ ไม่เหลือเยื่อใยแม้แต่น้อยอีกแล้ว........
“กราบทูลองค์รัชทายาท สตรีข้างกายพระชายารัชทายาท...” เหมาหยางเพิ่งเอ่ยได้ครึ่งประโยค เมื่อเห็นสายตาของจูเปียวก็รีบเปลี่ยนคำเรียกทันที
“กราบทูลองค์รัชทายาท สตรีที่อยู่ข้างกายหลี่ซื่อเป็นคนขี้ขลาด กระหม่อมเพียงใช้เครื่องทรมานกับนางสองชนิด
นางก็สารภาพทุกอย่างออกมาจนหมด ตามคำของสตรีผู้นั้น เมื่อสี่ปีก่อนหลี่ซื่อกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม แล้วได้พบพระรูปหนึ่งที่บ้านเดิมของนาง