“ร่างกายของข้า...ร่างกายของข้ารู้สึกไม่เหมือนแต่ก่อน ราวกับ...ราวกับอ่อนเยาว์ลงไปหลายสิบปี!” ฮองเฮาหม่าตรัสด้วยความยินดี
ตรัสจบ
นางก็ยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงได้ด้วยตนเอง ทั้งยังรู้สึกว่าลุกขึ้นง่ายกว่าแต่ก่อนมาก
เมื่อก่อนยามลุกจากเตียง นางต้องให้เหล่านางกำนัลช่วยประคอง อย่างไรเสียอายุก็มากแล้ว อีกทั้งเอวก็ไม่ค่อยดีนัก
แต่ครานี้นางกลับลุกขึ้นนั่งได้ด้วยตนเอง ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก!
“น้องชาย ร่างกายของข้าเป็นอะไรไปกันแน่ หรือว่าเจ้าป้อนโอสถวิเศษให้ข้า?” ฮองเฮาหม่าถามด้วยความสงสัย
นางรู้ว่าความเปลี่ยนแปลงของร่างกายย่อมเกี่ยวข้องกับหม่าเหลียง จึงใคร่รู้สาเหตุอย่างยิ่ง
“ทูลเหนียงเหนียง ผู้น้อย...” หม่าเหลียงเพิ่งเอ่ยปาก ฮองเฮาหม่าก็ตรัสแทรกขึ้น
“น้องชาย เจ้ายังไม่ยอมรับข้าเป็นพี่สาวอีกหรือ? แท้จริงแล้วหลายปีมานี้ ข้าสืบข่าวของท่านพ่ออยู่เสมอ
ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าท่านพ่อไปสร้างครอบครัวใหม่ในหมู่บ้านบนเขา ทั้งยังมีบุตรชายให้ตระกูลหม่า!” ฮองเฮาหมาทรงอธิบาย
“ผู้น้อย...มิใช่ว่าไม่ยอมรับ เพียงแต่เรื่องนี้ควรตรวจสอบให้แน่ชัดอีกสักครั้งหรือไม่ หากเกิดความผิดพลาดขึ้น...”
แน่นอน
นี่เป็นเพียงข้ออ้างของหม่าเหลียงเท่านั้น สาเหตุหลักยังคงเป็นเพราะเหล่าจูทางนั้นยังมิได้แสดงท่าทีชัดเจน
เขาย่อมไม่อยากกระตือรือร้นเข้าไปยอมรับญาติ ผู้คนต่างกล่าวว่าการค้าที่ได้มาง่ายย่อมไม่หอมหวาน เขาไม่อาจกระวีกระวาดเข้าไปหาได้
“ไม่มีทางผิดพลาด องครักษ์เสื้อแพรนำข่าวกลับมาแล้ว ทั้งยังนำของยืนยันตัวตนของท่านพ่อกลับมาด้วย!”