เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้ เขาจึงกล่าวกับจูหยวนจางว่า “ฝ่าบาท การรักษาขั้นต่อจากนี้ ทุกท่านต้องออกไปให้หมด ในตำหนักห้ามเหลือผู้ใดอยู่แม้แต่คนเดียว!”
ได้ยินเช่นนั้น จูหยวนจางก็ใจหายวาบ เผลอถามขึ้นว่า
“หม่าเหลียง น้องหญิงของข้าเป็นอะไรกันแน่? ก่อนหน้านี้ร่างกายนางก็ไม่เคยมีปัญหาใหญ่ เหตุใดครานี้จึงร้ายแรงถึงเพียงนี้?”
จูเปียวที่อยู่ข้าง ๆ ก็คิดเช่นเดียวกัน คำตอบของพวกหมอหลวงนั้น ไม่ต้องพูดถึงจูหยวนจางที่ไม่พอใจ แม้แต่เขาก็ยังไม่พอใจ
ตอบคลุมเครือเสียเหลือเกิน พูดให้ตรงประเด็นสักหน่อยไม่ได้หรือไร มิน่าเสด็จพ่อถึงกริ้ว
“กราบทูลฝ่าบาทและองค์รัชทายาท ฮองเฮาทรงพระชันษามากแล้ว เลือดลมพร่อง สมรรถภาพของร่างกายถดถอย
อีกทั้งเมื่อครั้งยังทรงพระเยาว์ ร่างกายยังถูกใช้งานหนักจนเกินไป ทำให้รากฐานของพระวรกายเสื่อมลงไปอีก
จึงทรงกระอักพระโลหิตและหมดสติหลังได้รับแรงกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ต่อจากนี้กระหม่อมคิดจะใช้เคล็ดวิชาลับของสำนักรักษาฮองเฮา
ระหว่างนั้นห้ามมีผู้ใดรบกวนแม้แต่น้อย มิฉะนั้นฮองเฮาคงยากจะรักษาด้วยโอสถแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” หม่าเหลียงกล่าว
ในที่สุดจูหยวนจางกับจูเปียวก็เข้าใจสิ่งที่หม่าเหลียงพูด กล่าวคือสาเหตุหลักที่น้องหญิงของข้า—หรือเสด็จแม่—ทรงเป็นเช่นนี้ ก็เพราะพระชันษามากแล้ว
การหมดสติหลังได้รับแรงกระทบกระเทือนครานี้เป็นเพียงชนวนเท่านั้น สาเหตุที่แท้จริงคือพื้นฐานร่างกายของนางเสื่อมถอยลง
มิน่าพวกหมอหลวงถึงพูดอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอัน ที่แท้พวกเขาไม่กล้าพูดเรื่องเหล่านี้ออกมาต่างหาก
ทว่า...ไม่ว่าจะเป็นจูหยวนจางหรือจูเปียว เมื่อได้ฟังคำอธิบายของหม่าเหลียง หัวใจก็พลันบีบรัด