“น้องภรรยาคนนี้ไม่เลว นิสัยก็คล้าย妹子ของเรา เราชอบ!” จูหยวนจางลอบคิดในใจ
ในสายตาของจูหยวนจาง เรื่องที่หม่าเหลียงเป็นน้องภรรยาของเขานั้น แทบจะยืนยันได้แล้ว
ไม่เพียงหน้าตาคล้าย妹子ของเขาและเจ้าลูกคนโตอย่างยิ่ง แม้กระทั่งวันเกิดและลายมือที่เขียนชื่อ ก็ยังเป็นลายมือของพ่อตา
ใต้หล้าจะมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ได้อย่างไร ทว่าน้องภรรยาของเขากลับมิได้กระตือรือร้นเข้ามาขอเป็นญาติ
ต้องรู้ว่า หากน้องภรรยาของเขายอมรับพี่สาวผู้นี้ในยามนี้ ฐานะของเขาก็จะกลายเป็นพระสวามีของฮองเฮา
เมื่อเทียบกับฐานะตกอับในยามนี้แล้ว ก็ราวฟ้ากับดิน แตกต่างกันลิบลับ
แต่น้องภรรยาของเขากลับมีสติสุขุมถึงเพียงนี้ ทั้งยังเป็นฝ่ายเอ่ยว่าจะไปสืบหาความจริงให้แน่ชัดอีกครั้ง ช่างหาได้ยากยิ่ง จูหยวนจางจะไม่พึงพอใจได้อย่างไร?
จูเปียวที่อยู่ข้าง ๆ ก็คิดเช่นเดียวกัน น้องชายของเสด็จแม่สมกับเป็นน้องชายของเสด็จแม่ นิสัยไม่แก่งแย่งช่วงชิงเหมือนกันไม่มีผิด
มีเพียงฮองเฮาหม่าที่ร้อนใจอยู่บ้าง นางคิดว่าหม่าเหลียงไม่ยอมรับนางเป็นพี่สาว จึงจงใจหาข้ออ้างขึ้นมา
นางกำลังจะเอ่ยอะไรอีก ทว่าจูหยวนจางจับมือนางไว้แล้วกล่าวว่า
“妹子 สิ่งที่ท่านหม่าเอ่ยมาถูกต้อง เรื่องเกี่ยวพันถึงสายเลือดของอ๋องสวี พวกเราควรไตร่ตรองให้รอบคอบ”
บิดาของฮองเฮาหม่าได้รับการสถาปนาเป็นอ๋องสวีโดยจูหยวนจางในปีหงอู่ที่สอง บรรดาศักดิ์นี้สืบทอดมาจนถึงบัดนี้ เพราะฉะนั้นจูหยวนจางเรียกเช่นนี้จึงไม่ผิด
เพียงแต่...นี่เป็นครั้งแรกที่หม่าเหลียงได้ยินบรรดาศักดิ์นี้ หากเขาเป็นน้องชายแท้ ๆ ของฮองเฮ่าหม่าจริง บัดนี้บิดาของเขาก็มิใช่อ๋องสวีหรอกหรือ?