แม้จะไม่รู้ว่าโจวหงเสียกับหยางลี่ซินจะได้แต่งงานกันในท้ายที่สุดหรือไม่ แต่ซูเหม่ยหลานก็ต้องแสดงท่าทีให้เห็นชัดเจน ให้คนอื่นรู้ว่าครอบครัวของพวกเขาจริงใจอยากสู่ขอ
“หัวหน้าหวัง เรื่องนี้ครอบครัวเราก็คิดไว้แล้วค่ะ พอลี่ซินแต่งงานเมื่อไร ก็ให้ลี่จวินย้ายไปอยู่ที่ระเบียงเล็กตรงห้องรับแขก รอให้ลี่เจวียนกับลี่ฮวาแต่งงานออกไป บ้านก็จะกว้างขึ้นทันทีค่ะ” ซูเหม่ยหลานรีบเล่าแผนที่เคยคิดกับหยางต้าเฉียงไว้ก่อนหน้านี้
หยางลี่ซูฟังคำพูดของซูเหม่ยหลานแล้วเบ้ปาก หึ คิดแต่จะให้พวกเธอสามพี่น้องแต่งงานออกไป จะได้มีที่ว่างสินะ เธอเป็นน้องเล็กสุดในบรรดาพี่น้องสามคน กลัวว่าพอพี่สาวสองคนแต่งงานออกไป ห้องเล็ก ๆ นี้ก็จะตกเป็นของหยางลี่จวิน
หัวหน้าหวังฟังแล้วรอยยิ้มบนใบหน้ายังคงเดิม แผนนี้ก็ใช้ได้ ลูกสาวคนโตของบ้านหยางก็โตพอสมควรแล้ว คงอีกไม่นานก็แต่งงานได้ อีกอย่าง ได้ยินว่าลูกสาวคนรองได้เป็นพนักงานประจำแล้ว แถมย้ายไปอยู่หอพักคนงานด้วย แบบนี้ยิ่งดีเข้าไปใหญ่
แต่เธอเพียงพยักหน้า เพราะสุดท้ายแล้วจะพอใจหรือไม่ก็ต้องดูที่โจวหงเสีย “จัดแบบนี้ก็ดีนะคะ แค่กลัวน้องลี่จวินจะลำบาก”
ซูเหม่ยหลานยิ้มประจบ “ไม่ลำบากหรอกค่ะ จะลำบากอะไร” ระเบียงเล็กนั่นก็อยู่ได้ไม่นานหรอก
หยางลี่ฮวานั่งฟังหัวหน้าหวังเอ่ยชมโจวหงเสียสารพัด แต่กลับไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เป็นรูปธรรมเลยสักนิด ไม่ได้พูดถึงสภาพครอบครัวของโจวหงเสีย หรือเรื่องงานของเธอว่าเป็นอย่างไรกันแน่