หยางลี่ซินปัดมือซูเหม่ยหลานออก พูดอย่างไม่พอใจว่า “แม่ ทำอะไรน่ะ บ้านเธอเป็นแบบนี้แล้วมันยังไง? ถึงตอนนั้นเธอก็แต่งกับผมแล้ว เรื่องทางบ้านเดิมของเธอจะตามมาหาเธอที่แต่งออกไปแล้วได้ยังไง”
จะเลือกปฏิบัติกับเธอเพียงเพราะเห็นว่าเธอเป็นพี่คนโต แล้วยังมีน้องชายกับน้องสาวอยู่ข้างหลังไม่ได้หรอก
ผู้หญิงที่เป็นพี่คนโตในบ้านมีตั้งมากมาย สุดท้ายก็แต่งงานกันทั้งนั้นไม่ใช่หรือ
เมื่อเห็นสีหน้าไม่ใส่ใจของหยางลี่ซิน ซูเหม่ยหลานก็พูดเสียงแข็งว่า “ต่อไปแกจะได้ลำบากแน่ แม่บอกไว้ก่อน บ้านเธอเป็นแบบนี้ ต่อไปไม่แน่อาจต้องคอยช่วยเหลือทางบ้านไม่น้อย พอแกแต่งงานกับเธอแล้วก็เก็บเงินเดือนไว้ให้ดี อย่าเพิ่งใช้เองก็เอาไปให้คนนอกหมดล่ะ”
“ได้ ๆ ผมจะเก็บไว้ให้ดีแน่นอน” หยางลี่ซินตอบอย่างไม่ใส่ใจ
หยางลี่ฮวากินมื้อเย็นท่ามกลางความคิดที่แตกต่างกันของคนในบ้านจนเสร็จ เธอต้องรีบกลับหอพักแล้ว ตอนนี้ก็ค่ำมากแล้ว
“พ่อ แม่ กินกันต่อเถอะ หนูต้องกลับโรงงานแล้ว” หยางลี่ฮวาคว้าถุงผ้าขึ้นสะพาย แล้วเตรียมตัวออกไป
“ลี่ซิน ปั่นจักรยานไปส่งน้องกลับโรงงานหน่อย มืดแล้ว เดินข้างนอกคนเดียวไม่ปลอดภัย” ซูเหม่ยหลานสั่งให้หยางลี่ซินไปส่งน้องทันที
เมื่อกลับถึงห้องพัก 208 แค่ผลักประตูเข้าไป จูหยวนหยวนก็ลุกพรวดขึ้นมา
ใบหน้าของเธอไม่มีรอยยิ้มอบอุ่นเป็นมิตรอย่างตอนกลางวันอีกแล้ว กลับมีความร้อนรนและไม่พอใจที่พยายามข่มไว้จาง ๆ ในมือยังถือกล่องไม้เก่าที่ซื้อมาแบบยัดเยียดใส่มืออีกฝ่าย