ซุนเว่ยซิงมองคนงานหญิงคนใหม่ด้วยสายตาเย็นชา เธอเปลี่ยนไปมาก ทั้งยังมีจิตใจมั่นคงเกินคาด
ตอนที่จ้าวพ่านไหล ช่างชำนาญงานเก่าแก่ เป็นหัวโจกกีดกันเธอ แถมยังโยนงานหนักที่สุดให้ เด็กสาวคนนี้กลับกล้ำกลืนความขมขื่นทั้งหมดลงไปจริง ๆ
ทุกวันนี้เวลาซุนเว่ยซิงเดินตรวจโรงปั่นด้าย สายตาก็มักจับจ้องหยางลี่ฮวาอยู่บ่อยครั้ง จ้าวพ่านไหลอายุตั้งเท่านี้แล้ว ยังหาเรื่องเด็กสาวอย่างเธอ ทั้งที่อีกฝ่ายไม่เคยทำอะไรให้เจ็บช้ำน้ำใจสักหน่อย
“เสี่ยวหยาง” หัวหน้าซุนเป็นฝ่ายเปิดปากก่อนอย่างหาได้ยาก น้ำเสียงยังคงราบเรียบ ทว่าในแววตามีความชื่นชมเพิ่มขึ้นเล็กน้อย “ช่วงนี้เรียนรู้ไปถึงไหนแล้ว?”
มือของหยางลี่ฮวายังทำงานต่อไม่หยุด สายตายังคงจับจ้องเครื่องจักร เธอตอบไปด้วยพลางทำงานไปด้วย “ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ หัวหน้าซุน ฉันยังตั้งใจเรียนรู้อยู่ ช่างหลี่หงอิงกับช่างเก่าทุกคนสอนฉันไว้เยอะมากค่ะ
แน่นอนว่าต้องขอบคุณช่างจ้าวพ่านไหลเป็นพิเศษด้วย ถ้าไม่ได้รับ ‘การเอาใจใส่เป็นพิเศษ’ จากเธอ ฉันก็คงพัฒนาได้ไม่เร็วขนาดนี้หรอกค่ะ”
ยายแก่จ้าวพ่านไหล อย่าคิดว่ามีแค่เธอที่พูดจาเหน็บแนมเป็น หยางลี่ฮวาคนนี้ก็ไม่ได้น้อยหน้าอะไร ก็แค่อาศัยว่าตัวเองเป็นคนงานเก่าแล้วรังแกคนใหม่ไม่ใช่หรือไง
ฮึ! คอยดูกันไปเถอะ เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอโด่งดังไปทั่วโรงงานทอผ้าเลย
หัวหน้าซุนชะงักไป เขาไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะเป็นคนหัวแข็งเหมือนกัน ก่อนหน้านี้ยังนึกว่าเธอเงียบขรึมเพราะอดทนกล้ำกลืน ที่ไหนได้ เธอแค่สะสมกำลังอยู่เงียบ ๆ