นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองไปยังสวี่เหยากวง แต่สวี่เหยากวงกลับมองนางด้วยแววตารังเกียจ
จนกระทั่งนางหันไปเห็นมารดาสามีที่นั่งอยู่เบื้องบนเผยรอยยิ้มออกมา
นางจึงได้สติและเอ่ยขึ้นว่า "เจ้าค่ะ ท่านแม่ เมื่อคืนลูกสะใภ้ได้จัดให้นางปรนนิบัติแล้ว เพิ่งจะกราบเรียนท่านแม่บัดนี้เองเจ้าค่ะ"
ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้า "ดีแล้ว ดื่มยาประคับประคองครรภ์แล้วหรือไม่"
"ลูกสะใภ้ให้คนไปดูนางดื่มตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ"
"เหยาเหยา เจ้าทำเรื่องนี้ได้ดีมาก ต่อไปจวนกั๋วกงอันใหญ่โตนี้ข้ามอบให้เจ้า ข้าเองก็จะได้ใช้บั้นปลายอย่างสงบ เลี้ยงหลานไปวันๆ"
สวี่เหยากวงยิ้มพลางออดอ้อนฮูหยินผู้เฒ่า "เช่นนั้นต่อไปท่านแม่ก็โปรดสั่งสอนเหยาเหยาเรื่องการดูแลจวนให้มากหน่อยนะเจ้าคะ"
"เรื่องนี้ย่อมเป็นธรรมดา"
ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยจบก็ยกมือขึ้นนวดคลึงขมับ
นี่หมายถึงให้นางกลับไปได้แล้วอย่างชัดเจน
สวี่เหยากวงรู้จักกาลเทศะยิ่งนักในเรื่องนี้ นางลุกขึ้นกล่าว "ท่านแม่ ลูกสะใภ้ขอทูลลาก่อนเจ้าค่ะ"
ฮูหยินหลี่ยิ้มพลางเอ่ย "ไปเถิด"
นางเห็นทั้งสองออกจากศาลาสี่ฤดูไปแล้ว จึงเอ่ยกับยายจีที่อยู่ข้างกายว่า "จีเถา ข้ามองว่าคนข้างกายสวี่ชื่อนั่น เป็นคนฉลาดอยู่ไม่น้อย"
"แต่ไม่รู้ว่าสะใภ้ใหญ่จะเข้าใจเจตนาของนางในวันนี้หรือไม่ หากไม่เข้าใจก็คงต้องถูกกลั่นแกล้งเป็นแน่"
"ยามนี้ทายาทของหมิงเอ๋อร์สำคัญกว่า หากนางดูแลได้ไม่ดี ก็ให้สร้างเรือนแยกให้เด็กนั่น แล้วยกสถานะเป็นอนุภรรยาให้ถูกต้อง"
"สะใภ้ใหญ่เองก็คงร้อนใจอยากได้บุตรนัก ถึงได้ส่งคนเข้าห้องกั๋วกงเย่"
"เจ้าส่งคนไปจับตามอง อย่าให้เกิดเรื่องวุ่นวายใดๆ"
ระหว่างทางที่หลินหลางตามสวี่เหยากวงกลับตำหนักเตี๋ยอวี้ สวี่เหยากวงแม้จะไม่ได้แสดงอารมณ์ออกมา
แต่สีหน้านางย่ำแย่ตลอดเวลา
กลับมาถึงตำหนักเตี๋ยอวี้ ก้าวเข้าสู่ห้องโถงใหญ่
ยังไม่ทันที่สวี่เหยากวงจะเอ่ยปาก หลินหลางก็คุกเข่าลงเอง
นางโขกศีรษะให้สวี่เหยากวงก่อน "สะใภ้ใหญ่ ขณะนั้นบ่าวเป็นห่วงสะใภ้ใหญ่ จึงชิงพูดออกไป"
แววตาสวี่เหยากวงฉายแวบความโกรธ "เป็นห่วงข้า? ข้าไม่กลัวชื่อเสียงว่าริษยาในรัก หากลือออกไป กั๋วกงเย่ก็จะทรงเกียรติให้ข้าเอง"
หลินหลางรู้สึกว่าสมองของสวี่เหยากวงนั้นผิดปกติหรือไม่
แต่นางก็ยังคงพูดอย่างอดทน "คุณหนู คุณหนูผู้น่าสงสารของบ่าว หากบ่าวไม่พูดเช่นนั้น ชื่อว่าริษยาในรักแพร่งพรายออกไป ฮูหยินผู้เฒ่าก็ย่อมมีข้ออ้างส่งคนของนางมาอยู่ในเรือนของกั๋วกงเย่ เมื่อถึงเวลานั้นก็คงไม่ใช่แค่สาวใช้ในห้องคนเดียวอีกต่อไป"
"หากฮูหยินผู้เฒ่าหาธิดาจากสายรองของสกุลหลี่มาอีกคน ก็อาจได้เป็นอนุภรรยาชั้นสูงของกั๋วกงเย่เลยทีเดียว"
ยายเว่ยได้ฟังก็เข้าใจปมสำคัญ หลินหลางนั้นเป็นร่างเงาของสวี่เหยากวงแต่ไหนแต่ไร
นางไม่มีทางล่วงเกินสวี่เหยากวงไปได้แน่ อีกทั้งทุกถ้อยคำของนางล้วนคิดการเพื่อสวี่เหยากวง
แม้ว่านางจะรู้สึกว่าคุณหนูของตนไม่ค่อยเฉลียวฉลาดและเข้าอกเข้าใจอะไรนัก
แต่จะเป็นอย่างไรนางก็รับได้ เพราะเป็นเด็กที่นางเลี้ยงดูมากับมือ
นางจะปกป้องคุณหนูให้ใช้ชีวิตในจวนกงนี้อย่างร่มเย็น
ยายเว่ยกระซิบข้างหูสวี่เหยากวง "คุณหนู หลินหลางพูดถูกต้องแล้ว นางปกป้องคุณหนูอยู่จริง"
"คุณหนูเป็นฮูหยินกั๋วกง หากชื่อว่าริษยาในรักและไร้ทายาทแพร่งพรายออกไป กั๋วกงเย่ต่อให้ไม่คิดหย่าภายหลัง ก็คงต้องรับสตรีเข้าจวนเพิ่มอีกหลายนาง"
"หลินหลางเป็นคนสนิทของคุณหนู ยิ่งเป็นร่างเงาของคุณหนู ใจของนางย่อมอยู่ฝ่ายคุณหนูเสมอ"
"หากภายหน้ากั๋วกงเย่รับสตรีที่มีหน้ามีตาเข้ายวนจริง ตำแหน่งของคุณหนูก็คงไม่มั่นคงนะเจ้าคะ"
สวี่เหยากวงมองหลินหลางที่คุกเข่าอยู่กับพื้น แล้วนำคำของยายเว่ยมาครุ่นคิด
นางลุกขึ้นเอง ไปประคองหลินหลางที่คุกเข่าอยู่ให้ลุกขึ้น
"หลินหลาง ลุกขึ้นเร็วเข้า เจ้าก็รู้ หลังจากที่ข้าตกน้ำมา ก็มักจิตใจเลื่อนลอย วันนี้ก็เป็นข้าที่ตำหนิเจ้าผิดเอง"
"ข้าสมควรขอโทษเจ้าเช่นกัน"
หลินหลางมองสวี่เหยากวงด้วยแววตาจริงใจ "คุณหนู บ่าวเติบโตมากับคุณหนู คุณหนูเพียงแต่จำไว้ว่า ใจของบ่าวภักดีต่อคุณหนูชั่วนิรันดร์"
สวี่เหยากวงตบมือของนาง "เรื่องนี้แน่นอน ข้ารู้ดีว่าใจเจ้าเป็นเช่นไร"
นางกล่าวกับยายเว่ย "ยายเว่ย เอาอาภรณ์สีเรียบอ่อนที่ไม่ข้าใส่แล้วหลายชุดมาจัดไว้ แล้วเดี๋ยวส่งไปที่ห้องปีกตะวันตก"
ยายเว่ยรู้สึกว่าเรื่องนี้แฝงอะไรไม่ชอบมาพากล แต่ด้วยหลินหลางยังอยู่ จึงไม่พูดมาก เพียงทำตามคำสั่ง
สวี่เหยากวงยิ้มกล่าวกับหลินหลาง "เจ้าเองก็รีบไปพักเถิด ค่ำนี้ยังต้องปรนนิบัติซื่อจื่อต่อ"
สีหน้าหลินหลางราบเรียบไร้คลื่นลม ราวกับเรื่องนี้เป็นงานที่นางมอบหมายให้นางทำ
นางถวายคำนับแล้ว ก็ก้มกายถอยออกไป
ยายเว่ยเห็นหลินหลางออกไปแล้วจึงพูด "คุณหนู หลินหลางนางถูกกล่าวถึงต่อหน้าฮูหยินแล้วนะเจ้าคะ"
"เราควรปฏิบัติกับนางให้ดียิ่งขึ้น ให้นางมีครรภ์เร็ววัน"
"แล้วแผนของเรายังจะดำเนินต่อไปหรือไม่"
ยายเว่ยส่ายหน้าเบาๆ "ไม่จำเป็น เช่นนี้คุณหนูก็จะประหยัดแรงไปได้มาก"
"สิ่งที่หลินหลางทำคือเลือกทางที่เสียหายน้อยกว่ามาทั้งสองหนทาง คุณหนูวางใจเถิด"
สวี่เหยากวงพยักหน้า "ยายเว่ย ถอยไปเถิด ข้าอยากงีบสักประเดี๋ยว"
"เช่นนั้นบ่าวจะมาเรียกก่อนมื้อเที่ยงเจ้าค่ะ"
หลินหลางกลับมายังห้องปีกตะวันตก พอนั่งลงแล้วก็นึกถึงเหตุการณ์วันนี้
ครานี้ถือว่ารักษาชีวิตตนไว้ได้ก่อน และได้เป็นที่กล่าวถึงต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าด้วย
ช่วงนี้ฮูหยินผู้เฒ่าต้องส่งคนมาจับตามองตำหนักเตี๋ยอวี้เป็นแน่
นางจะได้แสดงตัวต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่า ให้รับรู้ว่ามีคนอย่างนางอยู่ จะได้สะดวกในภายภาคหน้า
นางเองก็สามารถสงบกายมีบุตรในจวน
กั๋วกงเย่เองก็จะได้รับรู้ ว่านางตรากตรำให้กำเนิดบุตรชายคนโตให้เขา
หลินหลางก็เหนื่อยแรงเช่นกัน จึงพิงหมอนหนุนหลับไป
จนกระทั่งอวี้หลานเอาอาภรณ์มาส่ง นางจึงถูกปลุกตื่น
หลินหลางเรียกนางเข้ามา หลังเข้ามา อวี้หลานก็กล่าวกับจู๋ซินว่า "น้องหญิง เจ้ากลับไปปรนนิบัติสะใภ้ใหญ่ก่อนเถิด"
จู๋ซินย่อมคิดอยากอวดโฉมต่อหน้าสวี่เหยากวง ก่อนหน้ามีหลินหลางกับอวี้หลานกดนางไว้หนึ่งชั้น ตอนนี้หลินหลางจากไปแล้ว ก็ถึงคราวนางได้ผงาดบ้าง
เห็นจู๋ซินไปแล้ว นางลดเสียงลงหยอกหลินหลาง "พี่สาวกลายเป็นผู้สูงศักดิ์จริง รู้จักพักผ่อนเสียด้วย"
หลินหลางหัวเราะ "ข้ารู้ เจ้าเคยเรียกข้าว่าสามสาวสิงแรง ไม่รู้จักพัก"
นางกุมมือหลินหลางไว้ "พี่หญิง รักษาตนด้วย"
อวี้หลานจึงกลับมาใช้เสียงปกติ "หลินหลาง อาภรณ์ที่สะใภ้ใหญ่ให้ส่งมาข้าส่งครบแล้ว สะใภ้ใหญ่ให้เจ้าสวมใส่ให้ดี"
หลินหลางยิ้มพลางว่า "ข้างกายสะใภ้ใหญ่ย่อมขาดคนไม่ได้ เจ้ารีบกลับไปปรนนิบัติเถอะ ฝากคำนับให้ข้าทีสะใภ้ใหญ่ด้วย"
อวี้หลานยิ้มแล้วจากไป
นางจากไปแล้ว หลินหลางจึงจัดอาภรณ์เก่า
การมาถึงของยายเว่ย ทำให้หลินหลางหยุดมือ
นางหยิบเพียงชุดอาภรณ์สีเขียวน้ำเจียหลิงหนึ่งชุดมาวางไว้บนชั้นวางไม้ข้างอ่างอาบน้ำ
หลินหลางอาบน้ำโดยมียายเว่ยช่วย
ยายเว่ยเข้าห้องมาก็เห็นชุดอาภรณ์นี้ นางมีความกังวลอ่อนๆ ในใจ แต่ภายนอกไม่แสดงออก
นางพูดว่า "หลินหลาง คืนนี้จงปรนนิบัติกั๋วกงเย่ให้ดี หลังอาบน้ำเสร็จดื่มยาประคับประคองครรภ์อีกสักถ้วย ตั้งครรภ์เร็ววันเจ้าจะได้ไม่ต้องทุกข์ทนอีก"
"หลินหลางเข้าใจ"
หลินหลางขึ้นจากน้ำ เช็ดตัวจนแห้ง ทาแป้งหอม จึงเปลี่ยนใส่ชุดที่เตรียมไว้
นางแต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงบางเบา เส้นผมก็มิได้เกล้าเป็นมวยแบบธรรมดา เพียงรวบเป็นมวยครึ่งศีรษะ ผมที่เหลือทิ้งสยายลงบนแผ่นหลัง
บวกกับสีเขียวน้ำเจียหลิงที่เป็นสีเขียวอ่อนจางยิ่ง ทำให้นางงามบริสุทธิ์ดังดอกบัวพ้นน้ำ
นางแต่งเช่นนี้ แม้ยายเว่ยก็ยังเหม่อมอง
นางสังเกตสีหน้ายายเว่ย แต่ก็ไม่พูดมาก เพียงจุดยากระตุ้นกำหนัดในห้อง แล้วออกจากห้องปีกตะวันตกไป
หลินหลางเห็นนางไปแล้ว จึงสวมผ้าคลุมหน้า
กั๋วกงเย่นั้นแต่เดิมไม่เต็มใจเข้ามา เพียงทำตามหน้าที่
แต่เมื่อแหงนเห็นดวงตาคู่นั้นของนางแวบหนึ่ง เขาก็ปิดประตูลงอย่างเป็นธรรมชาติ
หลินหลางเหลือสติอยู่บ้าง ลุกขึ้นถวายคำนับ "ให้บ่าวปรนนิบัติกั๋วกงเย่เถิดเจ้าค่ะ"
ชุยฉี่หมิงสาวเท้าเข้ามาช้าๆ ฤทธิ์ยากระตุ้นกำหนัดทำให้เขาใจลอย เขาดึงหลินหลางขึ้น "วันนี้เจ้าแต่งสวย"