อีกด้านหนึ่ง ฮวาหลีแอบกลับไปยังห้องเรียนของตัวเองเรียบร้อยแล้ว
เธอหาที่นั่งตรงมุมห้อง วางกระเป๋าไว้ในอ้อมแขน พลางนึกถึงเรื่องเมื่อครู่อย่างเพลิดเพลิน “เซี่ยเซียวหน้าตาดีใช้ได้ น่ากินอยู่นะ”
ไข่มุกโชคชะตาพึมพำเสียงเบา “เธอคิดว่ากำลังเลือกผักอยู่หรือไง”
ฮวาหลีหัวเราะหึ “ผู้ชายของฉัน อย่างน้อยก็ต้องดูดีเข้าตาหน่อยสิ”
เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น
ฮวาหลีเท้าคาง กวาดตามองรอบห้องอย่างเบื่อหน่าย
เป็นอย่างที่คิด ไม่มีใครสนใจเธอสักคน
เจ้าของร่างเดิมในโรงเรียนแห่งนี้แทบไม่ต่างจากมนุษย์ล่องหน ไม่ว่าจะเดินไปที่ไหนก็ไม่มีใครใส่ใจ
เพื่อนร่วมชั้นไม่คุยกับเธอ อาจารย์ไม่เรียกชื่อเธอ แม้แต่คนที่นั่งข้าง ๆ ยังขยับหนีไปอีกครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ
ฮวาหลีรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง
ฮวาหลีอย่างเธอเคยโลดแล่นไปทั่วโลกบำเพ็ญเซียน จะเคยต้องกล้ำกลืนความอัดอั้นแบบนี้เมื่อไรกัน?
แต่ก็ช่วยไม่ได้ เพื่อรักษาบทบาทเอาไว้ เธอทำได้แค่อดทน
ยังดีที่มีโทรศัพท์ให้เล่น
ฮวาหลีหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าของเจ้าของร่างเดิมออกมา เพื่อไม่ให้ใครสงสัย เจ้าของร่างเดิมถึงกับไม่เคยเปลี่ยนโทรศัพท์เลย!
เธอเปิดวีแชต เจ้าของร่างเดิมเข้ากลุ่มไว้ไม่น้อย ในบรรดานั้นมีกลุ่มกิลด์เกม《จอมยุทธ์กระบี่》อยู่ด้วย
ในกลุ่มคึกคักมาก พวกคนติดเกมพากันหยอกล้อเล่นมุกทั้งวัน ตั้งแต่คุยเรื่องอุปกรณ์ไปจนถึงดันเจี้ยน แล้วจากดันเจี้ยนก็วกไปเมาท์เรื่องชาวบ้าน ข้อความไหลมาเร็วราวกับน้ำหลาก
หลังจากเจ้าของร่างเดิมจับคู่เป็นคู่รักในเกมกับกู้ฉางเฟิง เธอก็เพิ่มวีแชตของเขาไว้ ไม่ว่าไม่มีอะไรทำก็จะคอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ส่งทั้งข้อความอรุณสวัสดิ์และราตรีสวัสดิ์ไม่เคยขาด
ฮวาหลีขี้เกียจรับใช้พระเอกคนนี้
แต่เพื่อรักษาบทบาทเอาไว้ เธอก็ยังเปิดหน้าต่างสนทนาของกู้ฉางเฟิง แล้วส่งข้อความไปอย่างขอไปทีว่า “ฉางเฟิง วันนี้เรียนเหนื่อยไหม อย่าลืมกินมื้อเช้านะ”
ส่งเสร็จก็วางโทรศัพท์ทิ้งไว้ ไม่สนใจอีกเลย
ตอนนี้เจ้าของร่างเดิมกับกู้ฉางเฟิงเป็นคู่รักในเกมกันแล้ว