เซี่ยเซียวคราง “อืม” ออกมาอย่างงัวเงีย ก่อนจะดิ้นรนลุกจากเตียงขึ้นมาแล้วขยี้ขมับที่ปวดตุบ ๆ จากนั้นก็คลำหาแล็ปท็อปแล้วเปิดเครื่อง
หน้าจอสว่างขึ้น ไคลเอนต์เกมล็อกอินโดยอัตโนมัติ
เซียวหย่งซ่านจ้านออนไลน์ในเกม
เซี่ยเซียวบังคับตัวละครให้ปรากฏตัวที่ฐานกิลด์
มีคนกลุ่มหนึ่งมารวมตัวกันอยู่ในฐานแล้ว เหนือศีรษะของแต่ละคนมีฉายาหลากสี พวกเขาจับกลุ่มคุยกันเป็นคู่ ๆ รอกู้ฉางเฟิงจัดทีมรบกิลด์คืนนี้
สายตาของเซี่ยเซียวกวาดผ่านกลุ่มคน ก่อนจะหยุดลงที่หนานเป่าซึ่งยืนอยู่ข้างกู้ฉางเฟิงทันที
ร่างของตัวละครหญิงกู่ “หนานเป่า” เพรียวบางและเย้ายวน สวมชุดแดงเพลิง ผมยาวรวบสูง ในมือถือขลุ่ยหยกสีเขียวมรกต
ข้างกายนาง ตัวละคร “ว่านหลี่ฉางเฟิง” ของกู้ฉางเฟิงเป็นจอมกระบี่ สวมชุดรัดรูปสีขาว รวบผมด้วยมงกุฎหยก ยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง
ทั้งคู่สวมชุดคู่รัก “เฟิ่งฉิวหวง” แบบเดียวกัน คนหนึ่งแดงคนหนึ่งขาว แม้แต่ลวดลายแสงระยิบระยับบนชายเสื้อก็ยังเหมือนกันทุกประการ เมื่อยืนอยู่ด้วยกันก็ดูงดงามราวกับคู่รักในภาพวาด
คิ้วของเซี่ยเซียวขมวดเข้าหากันทันที
เมาส์ในมือเขากระแทกโต๊ะดัง “เพี๊ยะ” ตัวละครจึงหยุดนิ่งอยู่กับที่
ความหงุดหงิดที่ยากจะอธิบายพลันผุดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจ อัดแน่นจนหน้าอกอึดอัด
ทั้งที่เขาชอบเสี่ยวหลีแล้วแท้ ๆ ทำไมพอเห็นหนานเป่ายืนอยู่กับคนอื่น เขาถึงยังรู้สึกไม่สบายใจขนาดนี้นะ?
เขามันเลวแค่ไหนกันแน่?
เซี่ยเซียวขยี้ผมอย่างหงุดหงิด คว้าขวดน้ำแร่ที่วางอยู่ข้างโต๊ะขึ้นมากระดกไปครึ่งขวด ของเหลวเย็นเฉียบไหลผ่านลำคอ แต่กลับดับไฟในใจไม่ได้แม้แต่น้อย