ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ คุณชายอู๋ซินก็เคยปรากฏตัวเช่นกัน แต่เป็นเพียงตัวประกอบฉาก
ระหว่างตามสืบเรื่องสำนักอู๋โยว ปี้โหยวเผลอถูกพิษผงไร้กังวลเข้า หลิงซานโจวจึงพานางออกตามหาหมอไปทั่ว สุดท้ายต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไม่น้อย กว่าจะตามหาคุณชายอู๋ซินมาถอนพิษได้
พอถอนพิษเสร็จ ชายผู้นั้นก็หายตัวไป ไม่มีเรื่องราวต่อจากนั้นอีก
เดิมทีฮวาหลีตั้งใจจะให้ไข่มุกโชคชะตาช่วยถอนพิษผงไร้กังวลให้ตนไปด้วย แต่จู่ ๆ นางก็เปลี่ยนใจ
ฮวาหลีถามไข่มุกโชคชะตา “ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?”
ไข่มุกโชคชะตาตอบ “อยู่ในเมืองเล็ก ๆ ชื่อเมืองชิงซี ใช้ชีวิตในฐานะหมอพื้นบ้านไร้เท้า และใช้นามแฝงว่าซูย่าง”
ฮวาหลีเหลือบตา ริมฝีปากค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้น
“ไปกันเถอะ พวกเราไปหาคุณชายอู๋ซินคนนั้น”
ไข่มุกโชคชะตาประหลาดใจอย่างยิ่ง “ฮวาหลี เจ้าไม่ได้สงสัยหรือว่าคนผู้นี้คือจักรพรรดิเสวียนชิง? แล้วเหตุใดถึงยังจะไปหาเขาอีก?”
ฮวาหลียกนิ้วขึ้นสองนิ้ว กล่าวอย่างไม่รีบร้อน “ข้อแรก ข้ายังไม่แน่ใจว่าใช่เขาหรือไม่ จะด่วนสรุปไม่ได้ แต่ชาติที่แล้วข้าทิ้งรอยประทับไว้ในดวงวิญญาณของเขา ชาตินี้ขอเพียงได้ร่วมบำเพ็ญคู่ ข้าก็จะสัมผัสได้ พอเจอหน้าแล้วลองดูก็รู้”
“ข้อสอง... ต่อให้เขาเป็นจักรพรรดิเสวียนชิงแล้วจะอย่างไร?”
ไข่มุกโชคชะตาส่งเสียง “อา” อย่างงุนงง ก่อนถามด้วยความไม่เข้าใจ “ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้โกรธมากหรือ?”
ฮวาหลีหัวเราะเย็นชา “ถูกคนไม่รู้หัวนอนปลายเท้ามาพัวพัน ใครจะไม่โกรธ แต่คนเราจะปล่อยให้อารมณ์ครอบงำไม่ได้”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปถามไข่มุกโชคชะตา “เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าพวกเราลงมายังโลกเบื้องล่างเพื่อทำอะไร?”