คนที่เหลือหันกลับไปอย่างฉับพลัน แล้วก็เห็นชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังก้าวยาว ๆ มาจากปากตรอก
ใบหน้าของชายหนุ่มเย็นชาเยี่ยงน้ำแข็ง รอบกายมีสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องมาทางนี้เขม็ง แววตาเย็นเยียบ
“พี่!” ฮวาหลีร้องเรียก
ฟู่เจียงถิงก้าวมาถึงข้างรถไม่กี่ก้าว ก่อนจะประคองนางกลับไปนั่งบนเบาะ จากนั้นจึงหันไปมองชายที่กุมแขน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
ฟู่เจียงถิงรู้จักคนผู้นี้ดี
ชายคนนี้ชื่อโจวเจี่ยน เป็นลูกน้องที่หักหลังเขาในช่วงท้ายของชาติก่อน และยังเป็นผู้มีพลังพิเศษธาตุน้ำแข็งกลายพันธุ์ เวลานี้ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดแสนสาหัส
แต่ตอนนี้ ฟู่เจียงถิงไม่ได้ใส่ใจเรื่องการทรยศ
หรือจะพูดให้ถูก การทรยศกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปแล้ว
เขานึกถึงชาติก่อนที่โจวเจี่ยนชอบเฮ่อชิงเยว่ ได้ยินว่าเป็นรักแรกพบ สุดท้ายเฮ่อชิงเยว่ก็ตอบตกลงคบหากับโจวเจี่ยน โจวเจี่ยนจึงหันมาทรยศเขา
ฟู่เจียงถิงหรี่ตาลงอย่างอันตราย
เมื่อรู้สึกถึงสายตาของฟู่เจียงถิง โจวเจี่ยนก็เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ก่อนจะอดสะท้านขึ้นมาไม่ได้
จิตสังหารในแววตาของชายหนุ่มแทบจะจับต้องได้ ราวกับคมมีดที่กรีดเข้ามา กดดันจนเขาหายใจไม่ออก
เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ใจเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
เห็นชัด ๆ ว่าเขาไม่รู้จักชายคนนี้ แต่สายตาที่อีกฝ่ายมองมาราวกับกำลังจ้องศัตรู โดยเฉพาะศัตรูที่ติดค้างหนี้เลือดไว้กับเขา
“พี่ หนูไม่เป็นไร” ฮวาหลีดึงชายเสื้อฟู่เจียงถิงจากด้านหลัง พลางพูดอย่างร้อนรน “พวกเขามาช่วยหนู ไม่ใช่คนไม่ดี”