เช้าวันต่อมา เมื่อฮวาหลีตื่นขึ้น เตียงข้างกายก็ว่างเปล่าเสียแล้ว
นางคลุมเสื้อเดินออกจากห้องนอน เสียงตะหลิวกระทบหม้อเบา ๆ ดังมาจากห้องครัว
ซูย่างสวมผ้ากันเปื้อนยืนอยู่หน้าเตา กำลังใส่เส้นลงในหม้อ ไอน้ำลอยคลุ้งรอบใบหน้าด้านข้างที่ยังคงอ่อนโยนเช่นเคย
พอได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็หันกลับมายิ้มให้ “ตื่นแล้วหรือ? ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนเถิด”
ฮวาหลีรับคำ ก่อนเดินไปข้างอ่าง ตักน้ำขึ้นล้างหน้า ทว่าในใจก็ถามไข่มุกโชคชะตาว่า “เรื่องเมื่อคืน เขาไม่รู้ตัวเหรอ?”
ไข่มุกโชคชะตาตอบว่า “ไม่รู้ ดูเหมือนความทรงจำของซูอู๋ซินกับซูย่างจะไม่เชื่อมถึงกัน คงถูกเขาหลอกให้เข้าใจผิดไปแล้ว”
ฮวาหลีเช็ดหน้า พลางครุ่นคิด
จูบของซูอู๋ซินเมื่อคืนดุดันราวกับจะกลืนกินนางลงไป แต่สุดท้ายก็ทำเพียงจูบเท่านั้น
นางยังอ่านความคิดของเขาไม่ออกในตอนนี้
แต่ไม่เป็นไร ค่อย ๆ วางแผนไปก็แล้วกัน
ทางห้องครัว ซูย่างกำลังโรยต้นหอมลงในชามบะหมี่ ขณะเดียวกันในห้วงความคิดของเขาก็มีบทสนทนาอีกชุดหนึ่งเกิดขึ้น
“อู๋ซิน” ซูย่างถามในใจ “เมื่อคืนเหตุใดเจ้าถึงไม่คืนร่างให้ข้า?”
เสียงของอู๋ซินยังคงเย็นชาเช่นเคย “จะตื่นเต้นไปไย ข้าแค่อยากดูว่าหญิงผู้นั้นมีอะไรดี ถึงทำให้เจ้าหลงใหลได้”
ซูย่างเงียบไปครู่หนึ่ง
ไม่ทันที่ซูย่างจะตอบ อู๋ซินก็กล่าวต่อ “เจ้าควรไปได้แล้ว จอมดาบป้าตาวเค่อพบเจ้าแล้ว ที่อยู่ของเราถูกเปิดเผย”
มือของซูย่างชะงักไปเล็กน้อย
เขาตอบในใจว่า “จอมดาบป้าตาวเค่อติดหนี้ชีวิตข้า เขาไม่แพร่งพรายเรื่องนี้หรอก”