ซูอู๋ซินยกมือหยิบเข็มเงินออกมา ลงมืออย่างคล่องแคล่ว ปักเข็มลงตามจุดสำคัญทั่วร่างชายหนุ่มทีละเล่ม
จากนั้นเขาหยิบขวดกระเบื้องสีขาวออกจากแขนเสื้อ เทยาเม็ดสีแดงชาดออกมาเม็ดหนึ่ง บีบคางชายหนุ่มให้อ้าแล้วป้อนยาเข้าไป
เมื่อยาเม็ดไหลลงท้อง สีเขียวคล้ำบนใบหน้าของชายหนุ่มก็ค่อย ๆ จางหาย ลมหายใจกลับมาสม่ำเสมออีกครั้ง
หนึ่งชั่วยามต่อมา ชายหนุ่มพ่นลมหายใจขุ่นออกมายาวเหยียด ก่อนลืมตาขึ้นแล้วเงยหน้ามองซูย่าง แววตาเปี่ยมด้วยความเคารพและซาบซึ้ง
“ขอบคุณท่านเจ้าหุบเขาที่ช่วยชีวิตข้า!”
ซูย่างกล่าวเสียงเย็นชา “หลังจากครั้งนี้แล้ว ต่อไปก็ไม่ต้องมาหาข้าอีก”
“ท่านเจ้าหุบเขาเป็นตัวท่านแบบนี้ถึงจะเหมือนตัวจริง” ชายหนุ่มได้ยินเช่นนั้นกลับถอนหายใจโล่งอก น้ำเสียงเปี่ยมอารมณ์ “หมอซูที่อยู่ตอนกลางวันดูอ่อนโยนอืดอาด ไม่เหมือนท่านเลยสักนิด”
ซูย่างไม่ตอบ
ชายหนุ่มไม่ได้ใส่ใจ เขาพยุงตัวลุกขึ้นจากแท่นหิน แล้วประสานมือคำนับอีกฝ่าย “เอาละ พวกเรามีไมตรีต่อกันเพียงเท่านี้ วันนี้ก็ถือว่าได้ตอบแทนกันแล้ว วันหน้าเจ้าหุบเขาดูแลตัวเองให้ดีด้วย”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินขึ้นบันไดหินไป เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป
ซูอู๋ซินยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน แสงเทียนส่องให้เห็นคิ้วตาเรียบเฉยของเขา ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เขาจึงก้าวออกไปเช่นกัน
ยามดึก ประตูเรือนส่งเสียงดังแผ่วเบา
เสียงฝีเท้าแผ่วพลิ้วดังผ่านลานบ้าน ก่อนผลักประตูเข้ามาในห้อง