บทที่ 73 นางมารแห่งลัทธิมาร x คุณชายหมอผู้ซ่อนคม 10
ฮวาหลีเขินจนพูดไม่ออก ได้แต่ซุกหน้ากับซอกไหล่ของเขา ไม่ยอมเงยหน้าขึ้น
ซูย่างหัวเราะเสียงต่ำ โอบแขนนางไว้แล้วตบหลังเบา ๆ
จากนั้นเขาก็หยิบรองเท้ากับถุงเท้าของนางมา สวมให้นางทีละชิ้น
ปลายนิ้วของเขาหยาบกร้าน มีหนังด้านบาง ๆ จากการเก็บสมุนไพรมาเนิ่นนาน สัมผัสข้อเท้าเรียวงามของนางแผ่วเบา ลูบไล้จนเกิดความรู้สึกคันยุบยิบ
ขากลับ ฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว
เดินผ่านเส้นทางบนเขามาครึ่งค่อนวัน ฝีเท้าของฮวาหลีค่อย ๆ ช้าลง ยิ่งเดินก็ยิ่งลากเท้า
พอมาถึงทางลาดชันช่วงหนึ่ง นางก็หยุดฝีเท้า เงยหน้ามองทางตรงหน้าแล้วถอนหายใจ
จากนั้นนางก็ดึงแขนเสื้อของซูย่างเบา ๆ “ท่านพี่ ข้าเดินไม่ไหวแล้ว”
ซูย่างย่อตัวลงตรงหน้านาง หันหลังให้ “ขึ้นมา”
ฮวาหลีไม่เกรงใจ ก้มตัวขึ้นไปพาดบนหลังเขา โอบแขนรอบคอแล้วแนบแก้มกับไหล่ของเขา
ซูย่างประคองข้อพับขาของนางแล้วลุกขึ้น ก้าวลงเขาอย่างมั่นคง
ฝีเท้าของเขาไม่เร็วไม่ช้า แผ่นหลังกว้างตั้งตรง ฮวาหลีแนบอยู่บนหลังเขา ปลายจมูกแตะกับซอกคอด้านข้าง ได้กลิ่นหอมจาง ๆ ของสมุนไพรจากกายเขา
เดินไปได้ช่วงหนึ่ง ซูย่างก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน “ฮูหยิน”
“หืม?”
เขาชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความลังเลที่แทบสังเกตไม่ออก “เจ้า...ชอบอะไรในตัวข้าหรือ?”
เขานึกถึงคำพูดของอู๋ซิน
ตัวตนที่แท้จริงของเขา แม้จะไม่ได้เย็นชาไร้หัวใจเหมือนคุณชายอู๋ซิน แต่ก็ไม่ใช่คนดีอะไร
คนที่ตายด้วยน้ำมือเขาตลอดหลายปีมานี้ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังนับไม่ถ้วน