เมื่อเห็นหลิงซานโจวกับปี้โหยวจากไป ฮวาหลีจึงถามไข่มุกโชคชะตาในทะเลจิตว่า “ไข่มุกโชคชะตา ท่าทีของหลิงซานโจวที่มีต่อฉันทำไมถึงคลุมเครือแบบนี้ล่ะ? คนที่เขาชอบไม่ควรเป็นปี้โหยวหรอกหรือ?”
ไข่มุกโชคชะตาพลิกตัวในทะเลจิตของนาง น้ำเสียงเกียจคร้าน “ก็เพราะโชคชะตาบนตัวเจ้ามีมากน่ะสิ ในโลกใบเล็กแห่งนี้ เจ้ามีชะตาของนางเอกอยู่แทบจะเต็มเปี่ยม พระเอกพอเห็นเจ้า ย่อมละสายตาไปไม่ได้ นี่คือชะตาฟ้าลิขิต เปลี่ยนแปลงไม่ได้หรอก”
ฮวาหลีเลิกคิ้ว ก่อนจะอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ถ้าอย่างนั้นก็น่าสนใจแล้ว”
แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจฮวาหลีกลับรู้สึกว่าผู้คนในโลกใบเล็กเหล่านี้ไม่ต่างจากหุ่นเชิดที่ถูกชักใย ช่างไร้เจตจำนงของตนเองเสียจริง ชีวิตทั้งชีวิตถูกโชคชะตาควบคุมไว้หมด
ไม่รู้เพราะเหตุใด เรื่องนี้จึงทำให้นางรู้สึกขัดแย้งอย่างรุนแรง
ไม่นานนัก ฮวาหลีก็ได้พบกับบิดามารดาของหลิงซานโจว ทั้งสองสามีภรรยาปฏิบัติต่อนางอย่างเป็นมิตรเช่นกัน
ประมุขหลิงจิ่วเซียวเป็นชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าซื่อตรง ระหว่างคิ้วแฝงไว้ด้วยความเที่ยงธรรมอันน่าเกรงขาม เมื่อพบกับนาง เขาเพียงพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “คุณหนูเฉิงเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยแล้ว” จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก
หนิงไฉ่เสีย มารดาของหลิงซานโจว จับมือนางพลิกดูไปมา ถามว่านางอายุเท่าไร สุขภาพเป็นอย่างไรบ้าง ตอนพักรักษาตัวที่บ้านท่านตา มีคนคอยดูแลหรือไม่ นางถามเป็นชุดยาวไม่หยุด
สุดท้ายหนิงไฉ่เสียตบหลังมือฮวาหลีเบา ๆ แล้วถอนหายใจ “น่าสงสารจริง ๆ ตอนนี้เจ้าอยู่ตัวคนเดียวไร้ที่พึ่ง ต่อไปที่นี่ก็คือบ้านของเจ้า”