เด็กสาวบนโซฟางดงามเกินไป ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ เครื่องหน้าประณีต สวยราวกับตุ๊กตากระเบื้อง
แต่เธอก็ดูเปราะบางเหลือเกิน ใบหน้าซีดขาวจนแทบไร้สีเลือด ริมฝีปากติดม่วงจาง ๆ ร่างบอบบางหดตัวอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ราวกับดอกไม้แก้วที่ต้องทะนุถนอมอย่างดี
เธอเงยหน้ามองพวกเขา ดวงตากลมชื้นแฉะคล้ายกระต่าย หางตาตกลงเล็กน้อย แค่มองก็ชวนให้ใจอ่อน
สวีข่ายชะลอฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว แม้แต่น้ำเสียงของสวีเสวียนก็เบาลงครึ่งหนึ่ง “พี่ใหญ่ ยังไม่รู้เลยว่าควรเรียกคุณว่าอะไร”
ฟู่เจียงถิงตอบว่า “ผมแซ่ฟู่ ฟู่เจียงถิง”
ตอนนั้นเองฮวาหลีหันไปมองฟู่เจียงถิง แล้วถามเสียงเบา “พี่คะ พวกเขาเป็นใครเหรอ”
ฟู่เจียงถิงตอบเรียบ ๆ “คนที่จะไปเมืองเจียงกับเรา”
พูดจบเขาก็ทิ้งท้ายว่าเชิญนั่งตามสบาย ก่อนจะหันหลังเข้าไปทำอาหารต่อในครัว
สวีเสวียนยิ้มแล้วนั่งลงข้างฮวาหลี ทักทายเธอก่อนอย่างเป็นกันเอง “สวัสดีจ้ะ ฉันชื่อสวีเสวียน นั่นพี่ชายฉัน สวีข่าย เธอชื่ออะไรเหรอ”
“เฮ่อชิงเยว่”
“ชิงเยว่ ชื่อเพราะจังเลย” สวีเสวียนจับมือเธออย่างกระตือรือร้น “คนในครัวเป็นพี่ชายเธอเหรอ”
ฮวาหลีเม้มริมฝีปาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “ใช่ค่ะ”
ดวงตาของสวีเสวียนเป็นประกายขึ้นมา เธอขยับเข้าไปใกล้อีกนิดแล้วลดเสียงถาม “เขาอายุเท่าไหร่เหรอ พี่ชายเธอหล่อมากเลย มีแฟนหรือยัง”
ฮวาหลีเงยหน้ามองเธอ
หญิงสาวคนนี้ถามอย่างเปิดเผย ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ ความคิดอ่านเขียนอยู่บนใบหน้าชัดเจน
ฮวาหลีเข้าใจทันทีว่าเธอถูกใจฟู่เจียงถิงเข้าแล้ว
ในเนื้อเรื่องเดิม สวีเสวียนเป็นผู้ชื่นชอบฟู่เจียงถิง คอยติดตามเขาอย่างไม่ยอมตัดใจมาโดยตลอด