การจากลาอย่างกะทันหัน
ทำให้ซิงงุนงงไปชั่วขณะ
ทุกคนในห้องถ่ายทอดสดก็เช่นกัน
【ซิง: หมายความว่ายังไง?】
【มีนาคมที่เจ็ด: @ฮิเมโกะ พูดอะไรน่ะ! พวกเราเป็นครอบครัวใหญ่นะ!】
【ตานเหิง: ฟังต่อเถอะ】
【วอลท์: อืม ผมเชื่อว่าฮิเมโกะในจอจะอธิบายให้เราเข้าใจ】
“ฉันเข้าใจ”
“ในใจเธอคงมีคำถามมากมาย”
“ทั้งเรื่องสถานการณ์การต่อสู้ เรื่องฉัน แล้วก็สถานที่ที่รถไฟตกลงมาแห่งนี้...”
“ฉันเองก็ไม่คิดเหมือนกัน”
“ว่ามันจะปรากฏขึ้นมาในรูปแบบนี้”
เสียงของฮิเมโกะแฝงความเศร้า
เธอมองเข้าไปในดวงตาของซิง
“ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ? ห้วงเวลาที่หยุดนิ่งแห่งนี้ เธอเป็นคนสร้างขึ้นมา...”
“ดูเหมือนว่าในวินาทีที่ฉันกอดเธอ สเตลลารอนจะได้ยินความปรารถนาสุดท้ายของฉัน”
“ความปรารถนา...สุดท้ายเหรอ?” ซิงมีสีหน้าเหม่อลอย แต่ก็พอจะเข้าใจความหมายของฮิเมโกะแล้ว
เธอขอพรไปแล้ว...
เพื่อปกป้องทุกคนบนรถไฟ
ฮิเมโกะหวนนึกถึงอดีต
“ฉันเคยให้สัญญากับใครคนหนึ่งไว้ ว่าเมื่อดวงจันทร์แห่งบ้านเกิดเต็มดวงอีกครั้ง ฉันจะกลับไปเยี่ยมเธอ และบอกว่าฉันไม่ได้ปล่อยเวลาแม้แต่วินาทีเดียวในชีวิตที่ยืมมานี้ให้สูญเปล่า แถมยังได้พบเพื่อนร่วมทางที่ฝากทุกสิ่งทุกอย่างไว้ได้”
บนรถไฟข้ามดารา
ซิงเคยพูดกับฮิเมโกะแบบนี้
“งั้นสัญญากันแล้วนะ”
“พอฉันกลับมาจากโลกในภาพวาด เธอต้องชง...ไม่สิ ให้ ‘หุบปาก’ ชงกาแฟไว้เลยนะ แล้วเราค่อย ๆ ฟังเธอเล่า”
【ซิง: @ฮิเมโกะ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ต่อไปฉันจะดื่มกาแฟที่เธอชงเองตลอดไป เธอสัญญากับฉันได้ไหม?】
【มีนาคมที่เจ็ด: ...ฉันด้วย】
【วอลท์: @ตานเหิง】
【ตานเหิง: ผมก็...ผมอยากเรียนชงกาแฟกับฮิเมโกะ แล้วเป็นผู้ช่วยพิเศษให้เธอ ชงกาแฟให้ทุกคนด้วยกัน】
【ซันเดย์: คำตอบนี้...สมกับเป็นบรรณารักษ์ประจำรถไฟจริง ๆ】
“น่าเสียดาย...”
“กาแฟถ้วยนี้คงต้องผิดนัดแล้ว”
“แต่อย่างน้อย ฉันก็ยังมีโอกาสทำตามสัญญาในวันนั้น”
“...ฮิเมโกะ” ซิงเกาหัวพลางพูด “ฉันเข้าใจแล้ว”
“‘เธอ’ ที่พูดถึง...”
“คือซูจื่อใช่ไหม”
ฮิเมโกะ: “...”
ฮิเมโกะถอนหายใจยาว ก่อนจะเอ่ยอย่างยินดีอยู่บ้าง “ได้ยินเธอพูดชื่อนี้แล้วฉันดีใจจริง ๆ แปลว่ายังมีคนจดจำเธออยู่เสมอ”
พูดจบ ฮิเมโกะก็หันหลัง
สายตาจับจ้องไปยังหัวรถจักร