“‘โศกนาฏกรรมเรื่องหนึ่ง’”
“ทุกคนต่างนิยามอดีตของผู้มาเยือนเช่นนั้น
“‘แต่ก็ใช่ว่ามันจะกลายเป็นสุขนาฏกรรมไม่ได้’ หัวหน้าคณะละครยังคงยิ้มเหมือนเช่นเคย ราวกับไม่เคยหลั่งน้ำตามาก่อน
“‘คุณชนะเกมหนึ่งเกม ส่วนผมก็บังเอิญมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับเกมอยู่เหมือนกัน’”
“เล่ากันว่า หลังถูกงูยักษ์กัด อัศวินจันทร์ก็ค่อย ๆ เสียสติลงทุกวัน บางครั้งก็เกิดปาฏิหาริย์แก่ผู้ที่อาบแสงเจิดจ้าของมัน ทว่าก็มีแมลงตัวน้อยถูกแผดเผาทั้งเป็นก่อนจะได้ออกจากดักแด้”
【ซิง: ที่แท้เรื่องพวกนั้นที่ฟังดูรื่นรมย์ ล้วนเป็นฝีมืออาฮาผู้บ้าคลั่งนี่เอง】
“‘คืนนั้น ผมบรรทุกเรือดอกไม้จนเต็มไปด้วยสุขนาฏกรรมและโศกนาฏกรรม ขนมหวานและของกินเล่น ก่อนล่องเข้าไปในดวงจันทร์อย่างเงียบเชียบ’”
“‘ฉันรู้จักคุณ หัวหน้าคณะละครของเหล่านักแสดง’” อัศวินชักกระบี่ฟันใส่ฉัน
“แต่พิธีต้อนรับนั้นกลับฟันโดนเพียงฉากกั้นที่พับจากกระดาษ”
“มันยกจอกขึ้นให้ฉัน
“เขี้ยวพิษที่เคยกัดอัศวินถูกบดเป็นผง หมักบ่มร่วมกับแสงจันทร์จนกลายเป็นสุราชั้นเลิศ ‘ฉันจะฆ่าแก เหมือนที่ฆ่างูตัวนั้น’”
【หลัวชา: ณ เวลานี้ อาฮาถูกอิทธิพลของความตะกละครอบงำจนตกอยู่ในความบ้าคลั่งแล้ว】