จวนเจ้าเมืองสง่างามยิ่งใหญ่นัก อาคารทั้งหลังใช้โทนแดงเข้มเป็นหลัก ชายคายกสูงงอนขึ้น เสาหินหยาบใหญ่ งานแกะสลักวิจิตรและเก่าแก่ แผ่ซ่านไปด้วยความเกรียงไกรอันตัดขาดจากโลกภายนอก บานประตูยักษ์หนักอึ้งบานนั้นสลักเต็มไปด้วยลายสลับซับซ้อน — คล้ายเกล็ดมังกร คล้ายเมฆและสายฟ้า ราวกับภาษามังกรโบราณสายหนึ่งที่สูญหายไปช้านาน ร่องสลักแต่ละเส้นล้วนสั่งสมน้ำหนักแห่งกาลเวลา
หน้าจวนเจ้าเมืองไม่มียามประจำการ หลงเทียนฟางนำพามู่เฟิงหัวและพวกเธอเดินเข้าประตูใหญ่โดยตรง เสียงฝีเท้าดังก้องเบา ๆ บนบันไดหิน ราวกับฝ่ามือกำลังเคาะตื่นความฝันเก่าแก่ที่หลับใหลมาพันปี
เมื่อก้าวข้ามประตูเข้าไป ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เปิดออกกว้างสุดสายตา ลานหน้าถูกจัดวางอย่างสง่างามนัก ด้านซ้ายมือมีต้นไม้โบราณหลายต้นกิ่งก้านแผ่โน้มลงต่ำ ด้านขวามือเป็นน้ำพุรูปลักษณ์โบราณ เสียงน้ำไหลพรำ กลางสระน้ำตั้งตระหง่านด้วยรูปปั้นสัตว์หินนามไร้ใครรู้ กางปีกเล็กน้อย แววตาสุขุมเฉย ราวกับกำลังพิทักษ์รักษาสิ่งใดอย่างเงียบงัน