มู่หานเฟิงหันหัวไปมองมู่เฟิงหัวโดยตรง "พี่ เขากำลังพูดถึงพี่ใช่ไหม" พี่สาวไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกเรียกว่าผู้มีบุญวาสนาแล้ว ดังนั้นมู่หานเฟิงจึงคิดถึงพี่สาวเป็นคนแรก
หลงเทียนฟางหันไปมองประมุขเผ่า สีหน้าจริงจัง "ประมุขเผ่า ท่านกำลังพูดถึงเฟิงหัวหรือ ผู้มีบุญวาสนานั่นคืออะไร"
ประมุขเผ่ายิ้มมองมู่เฟิงหัว "ผู้มีบุญวาสนา ขึ้นมาเบื้องหน้า ให้พวกเราได้ชำเลืองมองเจ้าให้ชัดเจน เราคอยเจ้ามานานแสนนานแล้ว"
หลงเทียนฟางอดถามไม่ได้ "เอ๊ะ ประมุขเผ่า พวกท่านรอเธอมาตลอดหรือ รอเธอไปทำอะไร เรื่องอะไร เป็นเรื่องใหญ่ของแผ่นดิน หรือเรื่องของเผ่าพวกเรากันแน่"
ประมุขเผ่ายังคงไม่สนใจหลงเทียนฟาง มองมู่เฟิงหัวแล้วกล่าวว่า "เผ่าของพวกเราแอบซ่อนตัวอยู่ที่นี่มานับหลายปี สายเลือดของพวกเราคือผลจากความเมตตาโปรดปรานของบรรพชน แต่ฟ้าดินไม่ยอมให้ เผ่าของพวกเราต้องถูกจองจำอยู่ที่นี่ตลอดชีวิต หากไม่ใช่เพราะต้องการให้ผู้แข็งแกร่งของเผ่าเราออกแรงพิทักษ์รักษาโลกผู้ฝึกฝนเซียน เผ่าของเราคงประสพภัยพินาศถึงรากฐานไปนานแล้ว"