เมื่อมู่หยวนเช่อเผยแท้จริงให้ประจักษ์ มหาจักรพรรดิขั้วตะวันออกก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ "ท่านพี่มู่! เป็นเจ้าจริง ๆ! เจ้าไม่ได้ตายไปแล้วหรือ?"
มู่หยวนเช่อ "......เจ้ายังมีชีวิตอยู่ดี ๆ แบบนี้ ข้าจะตายไปเมื่อไร?"
มหาจักรพรรดิขั้วตะวันออกมองเพื่อนรักแห่งวันวานที่ยืนโดยสวัสดิภาพตรงหน้าตนเอง ใบหน้าที่เคยอึดอัดกระวนกระวายมาตลอดก็เบ่งบานรอยยิ้มในที่สุด ท่านยื่นมือตบไหล่มู่หยวนเช่อ "เพื่อนรัก เจ้าไม่ตายก็ดีแล้ว ใครให้เจ้าแกล้งตายหนีไปในตอนนั้น ทำให้พวกเราทุกคนเข้าใจว่าเจ้าจบชีวิตลงแล้ว ต่างคนต่างเศร้าโศกกันไปหนึ่งรอบ"
มู่หยวนเช่อส่ายไหล่ด้วยความรำคาญ สะบัดมือของมหาจักรพรรดิขั้วตะวันออกที่วางอยู่บนไหล่ออก "ไม่เจอกันหลายสิบปี เจ้ายังมีแรงควายเช่นเดิม"
พูดจบท่านก็ถอนหายใจ "ถ้าข้าไม่แกล้งตายหนี ข้าก็ต้องตายจริง ๆ เจ้าก็รู้ ตอนนั้นข้าส่องเห็นความลับแห่งฟ้ามากเกินไป ทุกวันไม่อาเจียนเป็นเลือดก็กลืนโอสถเติมเลือด"
มหาจักรพรรดิขั้วตะวันออกพยักหน้าด้วยความขนลุกขนพองย้อนหลัง "ก็จริง ตอนนั้นพวกเราเห็นเจ้าเอาอยู่แทบไม่ได้ ก็ตกใจยับไปหนึ่งฉาก วิ่งหาสมุนไพรวิเศษให้เจ้าทั่วทุกแห่ง"
มู่เฟิงหัวกับมู่หานเฟิงเห็นสองคนนี้รำลึกความหลังกันเช่นนี้ ย่อมเข้าใจได้ทันทีว่าเมื่อครั้งอดีตความสัมพันธ์ของทั้งสองต้องลึกซึ้งมาก
แต่ฝ่ายหนึ่งเป็นลุงมู่ อีกฝ่ายเป็นตาทวด ดูท่าทางเรียกกันแล้วจะพลาดลำดับรุ่นไปหนึ่งชั้น มู่เฟิงหัวคิดในใจ
นางยังจับใจความจากบทสนทนาของทั้งสองได้ ว่าครั้งนั้นลุงมู่แทบจะได้เป็น 'ลุงหลุมศพ' จริง ๆ ดูเหมือนวิชาพยากรณ์ของลุงมู่ในยุคนั้นจะถึงจุดสูงสุดแห่งวงการทำนายมาแล้ว
มู่เฟิงหัวมองดูทั้งสองที่ยังร่ำลือความหลังกันต่อไม่จบ จนต้องรบกวนขึ้น "ลุงมู่ คราวกี้ท่านบอกว่าหม่อมฉันไม่ต้องเข้าไป หมายความว่าอย่างไร?"
มู่หยวนเช่อกับมหาจักรพรรดิขั้วตะวันออกเพิ่งได้สติกลับมา หันมองมู่เฟิงหัวพร้อมกัน รอยยิ้มแห่งความดีใจที่ได้พบเพื่อนรักบนใบหน้าของมู่หยวนเช่อเลือนหายไปในทันที สีหน้าท่านกลับกลายเป็นเคร่งเครียด ท่านเงยหน้ามองฟ้าแล้วเอ่ยช้า ๆ "ข้าเสี่ยงทายไว้หนึ่งครั้ง ความปั่นป่วนใหญ่กำลังจะ......"