มู่หานเฟิงเหาะท่ามกลางพายุฝนกระหน่ำ การกระทำเช่นนี้ย่อมสิ้นเปลืองทั้งพลังวิญญาณและแรงกายของเขามหาศาล
แต่ใจของเขาตอนนี้ร้อนรนดุจไฟคุโชน ไม่อาจรอต่อไปได้อีกแล้ว
เชียนซือมองความตั้งใจเด็ดเดี่ยวของมู่หานเฟิง นางถอดหายใจเบา ๆ แล้วเปิดม่านแสงขึ้นหนึ่งผืน คลุมร่างของมู่หานเฟิงไว้ภายใน
ม่านแสงนี้ปิดกั้นฝนสายลมไว้มิดชิด แม้แต่เม็ดเดียวก็ไม่ระบายผ่านเข้ามา ทำให้มู่หานเฟิงรู้สึกราวกับกำลังเหาะท่ามกลางฟ้าแจ้ง เป็นปาฏิหาริย์ยิ่งกว่านั้น ผ่านม่านแสง เขายังมองเห็นทัศนียภาพเบื้องหน้าได้อย่างแจ่มชัด
มู่หานเฟิงเอ่ยกับเชียนซือเบา ๆ ว่า "เชียนซือ ขอบใจ" มู่หานเฟิงเดาได้ว่าการเปิดม่านแสงเช่นนี้ ย่อมเป็นการสิ้นเปลืองพลังวิญญาณของเชียนซือไม่น้อย