มู่หยวนเช่อและจ้าวผิงถิงมารออยู่ ณ จุดที่เรือเหาะแดนเหนือจะร่อนลงแต่เนิ่นนาน
ใบหน้าของมู่หยวนเช่อยังคงซีดขาว อาการบาดเจ็บภายในจากแรงปะทะสะท้อนกลับที่ได้รับเมื่อคราวหยั่งพินัยหาห้วงการหายตัวของมู่เฟิงหัวยังไม่หายสนิท
จ้าวผิงถิงจ้องมองท้องฟ้าอย่างตึงเครียด แล้วจู่ ๆ ก็ตื่นเต้นขึ้นมา "เห็นแล้ว เห็นแล้ว นั่นเรือเหาะแดนเหนือ มู่หานเฟิงต้องอยู่บนนั้นแน่นอน"
มู่หยวนเช่อก็เงยหน้ามองเรือเหาะที่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ยักษ์เรือเหาะลำนั้นกำลังพุ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็วและมั่นคง
จ้าวผิงถิงเอ่ยขึ้นด้วยความกระวนกระวาย "มู่หานเฟิงจะโกรธที่พวกเราปกป้องเฟิงหัวไม่ได้หรือไม่นะ"
มู่หยวนเช่อกล่าวเสียงหนักแน่น "น้องชายของเฟิงหัว ย่อมไม่ใช่คนเช่นนั้น"
จ้าวผิงถิงพยักหน้า "ก็จริง นิสัยเฟิงหัวดีเช่นนั้น น้องชายของนางนิสัยต้องดีตามไปด้วยแน่"
พูดจบ จ้าวผิงถิงยืดคอมองไปทางเรือเหาะอย่างใจร้อน "คนอยู่ไหน ตรงไหน ตรงไหนกัน?"
เสี่ยวไป๋ที่ซุกตัวอยู่บนศีรษะจ้าวผิงถิงก็กระพือปีกบินขึ้นลอย พุ่งตรงไปยังเรือเหาะ
เมื่อเรือเหาะจอดนิ่งมั่นคง ผู้คนบนเรือเหาะเริ่มลงจากเรือเหาะเป็นระลอก จ้าวผิงถิงและมู่หยวนเช่อรีบออกไปรับด้วยใจร้อน แล้วทั้งสองก็จำตัวคนที่รอคอยได้ในทันทีด้วยสายตาเพียงแวบเดียว
จ้าวผิงถิงมองตาค้างไปที่มู่หานเฟิงที่พุ่งลงมาจากเรือเหาะ บ่นพึมพำว่า "ดูเหมือนถ้าพี่เฟิงหัวเป็นผู้ชายก็คงหน้าตาเช่นนี้สินะ หล่อ… หล่อเหลาจริง ๆ…"
มู่หยวนเช่อก็มองมู่หานเฟิงอย่างแปลกใจ แต้มหน้านี้เหมือนมู่เฟิงหัวอย่างยิ่ง เพียงแต่ใบหน้านี้งดงามแบบชายชาตรี ส่วนใบหน้าของมู่เฟิงหัวอ่อนหวานงามแบบหญิงสาว