ในขณะที่มู่เฟิงหัวกำลังมองน้องชายกินผลไม้เสร็จแล้วก็ไปปีนต้นไม้ข้าง ๆ นั้น พวกคุณน้าก็ได้รับข่าวสารและรีบร้อนมาถึง
มู่เทียนเย่มีสีหน้ากังวล เมื่อเห็นมู่เฟิงหัวก็รีบตรงเข้าไปหาเธอ นั่งยอง ๆ ตรวจดูว่าเธอบาดเจ็บหรือไม่ หลังจากแน่ใจว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้ว จึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา
จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้วมองไปรอบ ๆ น้ำเสียงเป็นห่วง "เฟิงหัว หานเฟิงอยู่ไหน?"
มู่เฟิงหัวยกมือน้อย ๆ ชี้ไปที่บนต้นไม้ซึ่งร่างของมู่หานเฟิงถูกใบไม้บดบังไว้ "อยู่บนต้นไม้กำลังเก็บผลไม้"
มู่เทียนเย่วางใจลงอย่างสมบูรณ์ เจ้าหนูนั่นยังมีอารมณ์เก็บผลไม้ ดูท่าคงไม่เป็นอะไรจริง ๆ
"คุณน้า พวกท่านมาได้ยังไง?" มู่เฟิงหัวมองพวกคุณน้าที่ยืนอยู่ตรงหน้า เอ่ยถาม
"ได้ยินว่าพวกเจ้าเกิดเรื่องที่วิทยาลัย พวกเราก็เลยรีบมา" มู่เทียนเย่ตอบ
"ใครรังแกพวกเจ้า ข้าไปฟันพวกมันให้ตาย" มู่เทียนซานคุณน้าสามกัดฟันพูด
"คนสกุลมู่ห้ามฆ่ากันเอง" มู่เทียนเหอคุณน้าสี่ขมวดคิ้ว "แล้วถ้าอีกฝ่ายเป็นนักเรียนทั้งห้องเล่า? ก็เป็นแค่เด็กอายุไม่กี่ขวบ ฆ่าไม่ได้ แต่ตีให้เจ็บหนัก ๆ ทีน่าจะพอ"
"งั้นก็แขวนตีก้นสามวันสามคืน" มู่เทียนชิงคุณน้าห้าเสียงเย็นเล็กน้อย
"ตีข้างหน้าก็ได้นะ" มู่เทียนเหวินน้าหกเสริม
มู่เฟิงหัว "..." เรื่องเครียด ๆ แบบนี้ ทำไมพอคุณน้าห้ากับน้าหกพูดแบบนี้แล้ว มันกลายเป็นเหมือนเรื่องตลกร้ายไปได้
คุณน้าสองกำลังกระซิบถามมู่อีหลานว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนคุณน้าใหญ่ก็บังคับกระบี่บินขึ้นไป เตรียมจะอุ้มมู่หานเฟิงลงมาจากต้นไม้ แต่มู่หานเฟิงไม่ยอมให้ใครอุ้ม เขากอดลำต้นแล้วไถลตัวลงมาอย่างว่องไว จากนั้นก็มายืนอยู่ข้าง ๆ มู่เฟิงหัว แถมยังแอบยัดผลไม้ที่เขาเพิ่งเก็บจากต้นนี้ใส่มือมู่เฟิงหัวอีก
การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ทำให้มู่เทียนเฉินคุณน้าใหญ่หัวเราะชอบใจ เขาหยิบถุงเก็บของสองใบยื่นให้มู่เฟิงหัวกับมู่หานเฟิง "เฟิงหัว หานเฟิง นี่คือของขวัญที่ข้าเตรียมไว้ให้พวกเจ้า วันนั้นที่พวกเจ้ากลับมามันเร่งรีบเกินไป ข้าไม่มีเวลาเตรียม ตอนนี้เลยเอามาให้ทีหลัง เป็นโอสถที่ข้าหลอมเองทั้งนั้น อย่ารังเกียจนะ"