มู่หานเฟิงคิดถึงตรงนี้ก็รีบถามขึ้นทันที "ง...งั้นพวกเราเป็นเผ่าพันธุ์อะไรกันแน่? ตอนนี้ไม่นับเป็นมนุษย์แล้วจริง ๆ หรือเจ้าคะ? เป็นเผ่าปีศาจหรือเผ่าไหนกัน?" น้ำเสียงของมู่หานเฟิงแฝงความกังวลและตึงเครียด ท้ายที่สุดเขาชื่นชอบอัตลักษณ์ความเป็นมนุษย์อยู่เหลือเกิน ไม่หรอก ไม่มีทางที่จะกลับไปเป็นเผ่ามารอีก! มู่หานเฟิงรำพึงกังวลอยู่ในใจ
แต่มหาจักรพรรดิขั้วตะวันออกกลับตอบว่า "ไม่ใช่ จะเป็นเผ่าปีศาจได้อย่างไร เผ่าพันธุ์ของพวกเรานี่เอง คือผู้สืบสายเลือดแห่งเผ่าเทพ"
มู่หานเฟิงมีสีหน้างงงวย อะไรนะ? ผู้สืบสายเลือดเผ่าเทพ? เผ่าเทพ?
มหาจักรพรรดิขั้วตะวันออกอธิบายต่อ "เหตุที่ว่าไม่ใช่มนุษย์แท้ ๆ นั้น เพราะเผ่าเทพกับมนุษย์ผูกพันสนิทเสมอมา หากเข้มงวดกันแล้ว มนุษย์คือผู้สืบสายเลือดของเผ่าเทพ เพียงแต่สายเลือดเผ่าเทพในกายมนุษย์ได้จมหายไปในกระแสกาลเวลาอันยาวนาน สูญสลายไปโดยสมบูรณ์
มารดาของเจ้าแม้จะแบ่งพลังสายเลือดออกมาให้พวกเจ้า แต่ก็ยังต้องดูด้วยว่าร่างกายและสัมปชัญญะของพวกเจ้าเองจะเป็นเช่นใด
หากในตอนแรกที่พวกเจ้าสัมผัสพลังสายเลือดที่ก่อตัวเป็นลูกกลมสีเลือดนั้น ไร้สัมปชัญญะและพรสวรรค์ ลูกกลมสีเลือดก็จะเป็นได้เพียงเครื่องประดับงดงามชิ้นหนึ่งเท่านั้น
หากสัมปชัญญะและพรสวรรค์ของพวกเจ้าได้รับการยอมรับจากพลังสายเลือด แรงนั้นจะซึมซาบเข้าสู่ร่างของพวกเจ้าเองโดยอัตโนมัติ"
มู่หานเฟิงจึงเข้าใจได้ในที่สุด แต่เมื่อได้ฟังผู้อาวุโสผู้เป็นตาพูดเช่นนี้ เขากลับรู้สึกว่ามนุษย์กับเผ่าเทพก็คือเผ่าพันธุ์เดียวกันนั่นเอง เพียงแต่เผ่าเทพคือมนุษย์ที่แข็งแกร่งกว่า การเข้าใจเช่นนี้คงไม่ผิดนักใช่ไหม? งั้นเขาก็ยังเป็นมนุษย์อยู่ ดีแล้ว ดีแล้ว!
มู่หานเฟิงถามอย่างเป็นห่วงเป็นใยว่า "การที่มารดาแบ่งพลังสายเลือดให้พวกเรา จะทำร้ายมารดาหรือไม่เจ้าคะ?"
มหาจักรพรรดิขั้วตะวันออกพยักหน้าพึงพอใจในใจ เด็กหนูนี่ก็ยังกตัญญูอยู่หรอกนะ