ถังซินถามอย่างระมัดระวัง "อาจารย์อาน้อย ท่านรู้เรื่องข้อมูลของสัตว์อัคคีขั้วไหม"
มู่หานเฟิงชี้ที่ศีรษะตนเองตรงเชียนซือ "รู้สิ เชียนซือเล่าให้ฟังแล้ว"
ใจของทั้งถังซินและซูเหอสั่นไหว เมื่ออาจารย์อาน้อยรู้ว่าสัตว์อัคคีขั้วเป็นสัตว์อสูรประเภทใดแล้ว ยังกล่าวถ้อยคำเหล่านั้นออกมาได้อย่างเฉยเมยเพียงเท่านี้ ย่อมแปลว่าอาจารย์อาน้อยมั่นใจในตัวเองแน่นอน
อาจารย์อาน้อยเข้มแข็งถึงเพียงนี้แล้วหรือ
แต่หากเข้มแข็งเกินไป ก็ควรเข้าแดนลับหิมะเยือกเย็นไม่ได้แล้วไม่ใช่หรือ แดนลับหิมะเยือกเย็นย่อมกั้นพลังการบำเพ็ญไว้
เช่นนั้นแล้ว พลังฝีมือของอาจารย์อาน้อยแท้จริงแล้วอยู่ในขั้นภูมิใดกันแน่
เชียนซือกลับรับรู้พลังของมู่หานเฟิงได้ แต่นางรู้ดีว่าพลังของมู่หานเฟิงนั้นมิใช่เพียงผิวเผินที่ปรากฏเช่นนี้
มู่หานเฟิงเป็นผู้ที่เผชิญผู้อ่อนแอยิ่งเข้มแข็ง เผชิญผู้เข้มแข็งยิ่งเข้มแข็งกว่า เมื่อระเบิดศักยภาพออกมาย่อมน่าสะพรึงยิ่งกว่า ไกลเกินพลังที่ปรากฏภายนอก
พลังของมู่หานเฟิง ไม่อาจแบ่งแยกชัดเจนด้วยขั้นภูมิของโลกผู้ฝึกฝนเซียนได้เลย
มู่หานเฟิงเดินนำหน้า คุยเล่นไปกับเชียนซือระหว่างทาง เชียนซือแม้แทบไม่ออกจากที่ แต่นางไม่ออกไปก็รู้เรื่องในโลกทั้งมวล เชียนซือจึงเข้าใจแดนลับหิมะเยือกเย็นเป็นอย่างดี
เรื่องของสัตว์อัคคีขั้ว เชียนซือก็เล่าข้อมูลทุกอย่างให้มู่หานเฟิงฟังนานแล้ว
สัตว์อัคคีขั้วเป็นสัตว์อสูรสายธาตุไฟ แต่เนื่องด้วยสายธาตุไฟในร่างสุดโต่งเกินไป ที่ใดที่มันไปถึง อุณหภูมิรอบด้านย่อมพุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด ก่อหายนะภัยให้แก่สิ่งแวดล้อมโดยรอบ แม้เมื่ออารมณ์ฉุนเฉียว มันยังเผาตัวเองได้ด้วย
ด้วยเหตุนี้ สัตว์อัคคีขั้วจึงหลบซ่อนตัวเข้ามาในแดนลับหิมะเยือกเย็น และซ่อนมาช้านานหลายปี
ในแดนลับหิมะเยือกเย็นนี่แหละที่นางจึงรู้สึกสบายตัวขึ้นบ้าง สภาพแวดล้อมที่หนาวเย็นสุดโต่งเช่นแดนลับหิมะเยือกเย็น ก็เพียงหวังกดสายธาตุไฟอันสุดโต่งในร่างของนางไว้ได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น โดยรวมแล้ว นางยังคงทรมานจากความไม่สบายกายที่สายธาตุไฟสุดโต่งในร่างก่อให้มาตลอด