ช่างเชียนซือเพียงแค่แลดูผ่านตาครั้งเดียวก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
"คงเป็นเพราะลูกอ่อนของพวกมันติดอยู่ใต้น้ำแข็ง ก่อนหน้านี้พวกมันน่าจะพยายามทำลายน้ำแข็งแล้วแต่ไม่สำเร็จ พลังปีศาจในตัวหมดลงแล้ว จึงหันมาใช้อิฐทุบน้ำแข็งแทน" ช่างเชียนซืออธิบาย
มู่หานเฟิงเพียงส่งเสียง "โอ๊ะ" แล้วชักกระบี่เดินตรงไปยังสัตว์อสูรทั้งสองตน
สัตว์อสูรทั้งสองตระหนักถึงการมีอยู่ของมู่หานเฟิงมาแต่แรกแล้ว แต่ความรีบร้อนในการช่วยเหลือบุตรของพวกมันทำให้ไม่ยอมหนีไป
เมื่อเห็นมู่หานเฟิงชักกระบี่เดินตรงมาหา ทั้งสองหันตัวมาเผชิญหน้ากับเขา ขนตามตัวลุกตั้งชัน เฝ้าระวังจ้องมองมู่หานเฟิงไม่วางตา พร้อมส่งเสียงคำรามฮึดฮักขู่ออกมาจากปาก
แม้จะรู้ดีว่าไม่ใช่คู่มือของมู่หานเฟิง แต่ทั้งสองก็ยังเลือกที่จะยืนต่อสู้เผชิญหน้ากับเขา เพราะลูกอ่อนยังติดอยู่ใต้น้ำแข็ง อีกไม่นานคงจะทนไหว
มู่หานเฟิงมองสัตว์อสูรสองตนที่แสดงฟันขู่กรามใส่ตน แล้วพูดอย่างหมั่นไส้ว่า "รอพวกเจ้าทุบน้ำแข็งแบบนี้ต้องทุบกันถึงเมื่อไร หลบให้พ้น เดี๋ยวข้าจัดการเอง"
สัตว์อสูรทั้งสองอึ้งงันไปครู่หนึ่ง แม้จะไม่เข้าใจภาษาที่มู่หานเฟิงพูด แต่ทั้งสองก็รับรู้ได้ว่าในตัวเขาไม่มีเจตนาฆ่า
กระนั้นพวกมันก็ยังไม่ถอย ยืนจ้องมองมู่หานเฟิงอยู่อย่างนั้น
ช่วงนั้นเองช่างเชียนซือเอ่ยขึ้น "ให้ข้าจัดการ"
มู่หานเฟิงไม่ได้ยินเสียงใด ๆ ออกมาจากช่างเชียนซือ แต่สัมผัสได้ว่านางกำลังสื่อสารกับสัตว์อสูรทั้งสอง
วินาทีต่อมา สัตว์อสูรทั้งสองถอยหลังไปหลายก้าว เว้นที่ว่างตรงจุดเดิมให้
มู่หานเฟิงก้าวเข้าไป สะบัดกระบี่ในมือลงปักลึกเข้าไปในชั้นน้ำแข็งหนาเฉียบ หมุนเวียนพลังวิญญาณ ตัดน้ำแข็งเป็นรูปวงกลม แล้วสะบัดกระบี่แทงขึ้นคาบก้อนน้ำแข็งวงกลมนั้นขึ้นมา ก่อนจะเหวี่ยงทิ้งไปด้านข้าง