ขณะที่มู่เฟิงหัวตั้งจิตกลั่นแก่น กลิ่นอายพลังทั่วร่างเช่นสายน้ำใหญ่ไหลย้อนกลับ ทะลักรวมเป็นหนึ่งเดียวในกระบี่ยาวในฝ่ามือ ดวงตานางเฉียบคมขึ้นทันที ข้อมือพลิกกลับ ฟันกระบี่ออกไปเต็มกำลัง—วินาทีนั้น ฟ้าดินราวกับถูกฉีกออกเป็นแผลเดียว
กระบี่ยังไม่ถึง แต่เจตนามาก่อน ปราณกระบี่พาดฟ้ายาวสุดสายตาเช่นรุ้งขาวพาดผ่านดวงอาทิตย์ ระเบิดแตกเป็นแสงนับหมื่นไหลพุ่ง ราวกับดวงอาทิตย์ระเบิดตรงหน้าจนมองไม่ได้
ต่อจากนั้น วินาทีที่คมกระบี่แตะฟ้ากลวง พลังอันจะทำลายทุกสรรพสิ่งก็ปะทุออกจากกลางนั้น พร้อมแรงป่วนกำราบที่จะบดขยี้ทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง ฟันตรงเข้าที่ม่านพลังกั้นที่ขังพวกนางไว้
จี้ถิงเสวียนรู้สึกอากาศรอบกายแข็งค้างเป็นแผ่นเหล็กภายในชั่วเดียว แม้การหายใจก็ติดขัดไปครึ่งจังหวะ จากนั้นอากาศที่แข็งค้างนั้นก็ถูกหัตถ์มหึมาไร้รูปลำ ฉีกกระชาก ทะยานไหลกลับทะลักเข้าสู่จุดที่คมกระบี่ของมู่เฟิงหัวตกลง
อกเขาอืดตัน ปอดไม่อาจสูดอากาศได้แม้เล็กน้อย ราวกับพลังชีวิตทั้งแดนลับถูกดูดจากไปด้วยดาบเพียงเดียว จนเขาแน่นหน้ายิ่งนัก
แต่ความสะเทือนใจที่แท้จริงเพิ่งเริ่มต้น
ขณะที่แสงกระบี่ขาวโพลนระเบิดออก เสียงร้องดังราวกับฟ้าทลายก็กัมปนาทก้องไปทั่ว จนหูของจี้ถิงเสวียนอื้ออึงไปด้วยเสียงหึ่ง ต่อมาทั้งฟ้าดินเริ่มสั่นสะเทือน—แผ่นดินใต้เท้าแตกลายเช่นน้ำแข็งบาง ดอกไม้ ต้นหญ้า ต้นไม้ทั้งหลายล้มราบลงแล้วเด้งตัวขึ้นอย่างแรง ภูเขาไกลโพ้นโยกเอนราวจะพังทลาย แม้แต่ม่านฟ้ามืดมัวเบื้องบนยังบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง
และการสั่นสะเทือนนี้ไม่ยอมหยุด ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับมีฝ่ามือยักษ์ไร้รูปกำเส้นชีพจรของทั้งแดนลับเอาไว้ แล้วเขย่า ฉีกกระชากอย่างบ้าคลั่ง มิติเองก็ครวญคราง รอยร้าวดำสนิทแผ่ออกจากจุดที่คมกระบี่ตกลงไปทุกทิศ เช่นใยแมงมุมคลุมทุกสิ่งที่สายตาพานพบ