มู่เฟิงหัวเล่าเรื่องราวที่ต้องพบเจอกับตนเองให้มู่หานเฟิงฟังอย่างละเอียดถ้วนทุกประการ จนมู่หานเฟิงฟังแล้วขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
"เจียงสิงหยุนคนนี้ช่างเหนียวแน่นดั่งภูตผีไม่รู้จักตาย เป็นได้ไงที่ยังไม่ตาย! สิ่งที่มันสมปรารถนายิ่งใหญ่นัก ย่อมปล่อยมันไปไม่ได้" มู่หานเฟิงโกรธจนขอบตาแดงก่ำ เจียงสิงหยุนนี่มันกล้ากักขังพี่สาวเอาไว้ แถมยังอยากให้พี่สาวร่วมมือทำชั่วกับมันด้วย! น่าเกลียดนัก! ไม่อาจอภัยได้!
"ฉ... ฉันยังได้พบกับแม่ของพวกเราด้วย" น้ำเสียงของมู่เฟิงหัวตกลงต่ำลง นางเล่าให้มู่หานเฟิงฟังถึงเรื่องที่ช่วงสุดท้ายก่อนที่แดนลับจะแตกสลาย เรื่องราวเกือบล้มเหลวสิ้นดี แต่แม่ได้เสด็จมาช่วยเอาไว้
"แม่? ถูกกักขังอยู่ในมิติวิเศษของเจียงสิงหยุนกระนั้นหรือ?" มู่หานเฟิงถามด้วยความตกตะลึง
มู่เฟิงหัวพยักหน้า
คิ้วของมู่หานเฟิงขมวดมั่น กล่าวว่า "พี่ แท้จริงแล้วแม่คือธิดาของมหาจักรพรรดิขั้วตะวันออก ผู้ครองแคว้นตะวันออก มหาจักรพรรดิขั้วตะวันออกก่อนหน้านี้ได้ตามรอยพลังสายเลือดที่แม่ฝากไว้กับพวกเรามา..."
มู่หานเฟิงเล่าให้มู่เฟิงหัวฟังถึงเรื่องที่มหาจักรพรรดิขั้วตะวันออกตามมาหาอย่างละเอียดถ้วนทุกประการ
มู่เฟิงหัวฟังแล้วพลันตกตะลึง ไม่คิดว่าแม่จะเป็นธิดาของมหาจักรพรรดิขั้วตะวันออก
นางนึกถึงคราที่อยู่ในแดนตะวันออก ผู้อาวุโสชราผู้นั้นที่นางพบเห็น ซึ่งไอปราณทั้งร่างคืนสู่ความเรียบง่ายแท้จริง ครั้งนั้นมู่หยวนเช่อและพวกมองไม่เห็นท่านผู้อาวุโส มีแต่นางเท่านั้นที่มองเห็น
คงเป็นเพราะในร่างนางมีพลังสายเลือดของแม่สิ้น
"มหาจักรพรรดิขั้วตะวันออกยังตรัสว่าพวกเราไม่ใช่มนุษย์แท้ๆ อีกต่อไป แต่ความเข้าใจของข้าคือ พวกเราก็ยังเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันอยู่ดี เพียงแต่เผ่าเทพคือมนุษย์ที่เกรียงไกรกว่า ใช่ไหมพี่?" มู่หานเฟิงแสดงความคิดเห็นต่อพี่สาว