หลงเทียนฟางเดินทางไปสกุลมู่พร้อมมู่เฟิงหัวและพวก เพราะเรื่องการกลับชาติมาเกิดของบรรพบุรุษเป็นคดีสำคัญ เขาย่อมต้องไปเฝ้าดูด้วยตาเอง
ฉินปั๋วหยวนขับเรือเหาะแล่นไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและมั่นคง
มู่หานเฟิงกับหลงเทียนฝ่างอยู่ในห้องโถงของเรือเหาะ จัดแบ่งของที่หลานชวนมอบให้เป็นหมวดหมู่ มู่หานเฟิงใจกว้างแบ่งของบางส่วนให้หลงเทียนฟาง ซึ่งแท้จริงแล้ว หลงเทียนฟางใช้ของเหล่านั้นส่วนใหญ่ไม่ได้แล้ว แต่พวกมันขายเป็นเงินได้!
หลงเทียนฟางแม้เป็นประธานแห่งที่ประชุมพันธมิตรเซียน แต่ก็ยากจนจริง ๆ
หาเงินของเขาง่ายดาย ทว่าเงินของเขาแทบทั้งหมดล้วนต้องนำไปเกื้อหนุนที่ประชุมพันธมิตรเซียน จึงทำให้การเงินของเขาติดลบอยู่เสมอ
บัดนี้มู่หานเฟิงแบ่งของมาให้ เขาดีใจจนยื่นมือตบบ่ามู่หานเฟิง "พี่น้องร่วมใจจริง ๆ!"
หลานชวนที่ลอยอยู่ข้างกายมู่เฟิงหัวเห็นภาพนี้ มุมปากกระตุกเล็กน้อย ทายาทผู้ไร้ความกตัญญูนี่ ร้องอะไรกันเปล่า ๆ ยศวรรณะก็เละเทะหมด
มู่เฟิงหัวกำลังหมุนดูหอยสังข์สีครามเข้มไปมา หอยสังข์สีครามนั้นงดงามยิ่ง เมื่อสัมผัสแล้วเย็นเยียบนิด ๆ ทั้งเนื้อยังโปร่งแสง แผ่รัศมีวิญญาณอันลี้ลับโบราณออกมาทั่วกาย
"หลานชวน หอยสังข์อันนี้เป็นสมบัติเวทหรือ? เป็นฝีมือที่เจ้าหลอมขึ้นหรือ?" มู่เฟิงหัวลูบหอยสังข์สัมผัสดีเยี่ยมอันนั้น แล้วเอ่ยถามหลานชวน
"ไม่ใช่ นี่คือเปลือกที่หลงเหลือจากปีศาจหอยสังข์ตัวหนึ่งหลังจากมันสิ้นชีพ" หลานชวนตอบ "เมื่อฟ้าดินก่อรูป สถาปนากฎเกณฑ์ และระเบียบบังเกิดขึ้น บางสายพันธุ์ก็เริ่มสูญหายไป ชาวทะเลแต่เดิมบำเพ็ญก็มิใช่เรื่องยาก แต่ต่อมาการบำเพ็ญยิ่งยากลำบากขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดก็มีเพียงไม่กี่สายพันธุ์ที่บำเพ็ญได้สำเร็จ พัฒนาจนถึงบัดนี้ ก็คือชาวทะเลผู้รู้แจ้งทั้งสามเผ่าที่พวกเจ้าคุ้นเคย เผ่าปลาหมึกยักษ์ ปลาหัวโต และเผ่าเงือกทะเล"
"แต่ก่อนมีปีศาจหลากหลายชนิดมากหรือ?" มู่หานเฟิงได้ยินดังนั้นจึงหันกลับมามองหลานชวน เอ่ยถาม "แล้วมีปีศาจไม้ ปีศาจหญ้า ปีศาจดอกไม้ อย่างนั้นหรือไม่?"