"จอม…จอมมาร?"
เสียงของฝานซิงเหย่ราวกับมีใครมารัดคอไว้ แม้แต่พยางค์ที่ถูกบีบออกมาจากลำคอก็ยังแปร่งเปลี่ยนไป เขาละสายตาถอยหนีไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเหลืองอำพันเฉียบแหลมคู่นั้นเต็มไปด้วยความตกใจและความสยองที่ปะทะกันมิรู้จบ
ไม่! เป็นไปไม่ได้!
จอมมารตายไปนานแล้ว! ท่านจอมมารผู้สูงส่งเหนือชนทั้งปวงผู้นั้น ตายไปนานแล้ว จากไปในศึกใหญ่ระหว่างมนุษย์และมาร
จะมาปรากฏกายต่อหน้าเขาได้อย่างไร?
แต่ตอนนี้ จอมมารก็ลอยอยู่เบื้องหน้าของเขาด้วยรอยยิ้มเหยียดหยัน เบิกดวงตาองอาจคู่นั้นมองเขาตรง ๆ
บุรุษเบื้องหน้านี้ ไม่ใช่ภาพหลอน ไม่ใช่ม่านลวงตาใด ๆ
สายอากาศที่พุ่งออกมาจากร่างนั้น ความกดดันเย็นเยียบที่บีบคอให้หายใจแทบไม่ออกนี้ ยังเหมือนเมื่อนับหมื่นปีก่อนราวกับวันวาน — ไม่ ยิ่งกว่าเมื่อนับหมื่นปีก่อนเข้มข้นกว่า ยิ่งทำให้แน่นหน้ากว่า
"เจ้า…เจ้าไม่ตาย?" เสียงของฝานซิงเหย่สูญสิ้นความเย็นชาองอาจเมื่อครู่ แฝงเสียงสั่นคลอเบา ๆ
ผู้ถูกเนรเทศทั้งจัตุรัสราวกับโดนสิ่งใดสะกดจิต สีหน้าเปลี่ยนจากข้อสงสัยเป็นความสยองขวัญ
"จอม…จอมมาร? จอมมารตัวจริง?!"
"เป็นไปไม่ได้! จอมมารท่านนั้นจะตายไปแล้ว—"
"แต่ท่านฟ่านบอกว่าเขาคือจอมมาร!"
"เป็นไปไม่ได้…"
มู่หานเฟิงยกโค้งมุมปากเล็กน้อย "ข้าตาย แล้วข้าก็ฟื้นคืน"
ร่างของฝานซิงเหย่เริ่มสั่นระริก การสั่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาควบคุมได้ แต่เป็นปฏิกิริยาธรรมชาติของร่างกาย ณ วินาทีนี้ เขาราวกับควบคุมการตอบสนองของร่างตนเองไม่ได้อีกต่อไป เพราะความหวาดกลัวต่อจอมมารถูกสลักลึกเข้าไปในกระดูก สลักลึกเข้าไปในดวงวิญญาณ