มู่เทียนเย่เดิมคิดว่าพวกเขาได้พบกับตระกูลผู้ฝึกตนที่มีพลังสูงซึ่งหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่ แต่ดูเหมือนเรื่องราวจะไม่เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ในตอนแรก
"อาจารย์ของข้าเป็นคนจัดวาง แต่ท่านอาจารย์เป็นผู้วิเศษไม่ชอบคบค้าสมาคมผู้ใด มาสั่งสอนข้าในที่ลับเท่านั้น ท่านแม่ไม่รู้ถึงการมีตัวตนของท่านอาจารย์" มู่เฟิงหัวคิดคำอธิบายรับมือไว้ก่อนแล้ว รับบทเป็นอาจารย์ให้ตัวเอง
มู่เทียนเย่ไม่ได้สงสัยในคำกล่าวนี้เลยแม้แต่น้อย
ด้วยพรสวรรค์เช่นมู่เฟิงหัว หากมีผู้แข็งแกร่งต้องการรับศิษย์ก็ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาด เขาทำได้เพียงกล่าวชื่นชมวาสนาของหลานสาวผู้นี้
หลังจากมู่เทียนเย่ตอบตกลงตามคำขอของมู่เฟิงหัวแล้ว เขาก็เงยหน้ามองไปยังเรือนหลังนั้นด้วยหัวใจตื่นเต้น
"ท่านแม่ มีคนมาหาท่าน เขาบอกว่าเป็นท่านน้าของพวกเรา แต่ข้าไม่เชื่อ" มู่หานเฟิงตะโกนเข้าไปในเรือนเสียงดัง
มู่เทียนเย่ "……" เด็กคนนี้ตะโกนต่อหน้าเขาตรง ๆ เช่นนี้ มันจะดีหรือ?
"อะไรนะ?" เสียงสตรีดังมาจากในเรือน น้ำเสียงคุ้นเคยจนทำให้ตาของมู่เทียนเย่รู้สึกร้อนผ่าว
เมื่อได้ยินเสียงของคนในเรือน มู่เทียนเย่ก็รีบพุ่งเข้าไปทันที
มู่อีหลานก็เดินออกมาจากเรือนในเวลานั้น เผชิญหน้ากับมู่เทียนเย่พอดี
"น้องเล็ก เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย!" ดวงตาของมู่เทียนเย่แสบร้อน เขาก้าวขึ้นไปอย่างตื่นเต้น คว้ามือของมู่อีหลานไว้แน่น
มู่อีหลานยืนนิ่งงัน มองคนตรงหน้าด้วยสายตาตะลึง นางอ้าปากเล็กน้อยอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเปล่งเสียงใดไม่ออก มีเพียงริมฝีปากที่สั่นระริก น้ำตาคลอขอบตาแล้ว
นางไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบกับพี่เจ็ดผู้รักนางยิ่งที่สุดในที่แห่งนี้
"ท่านพี่เจ็ด…ข้า…" ยังไม่ทันเอ่ยคำ น้ำตาของมู่อีหลานก็ร่วงหล่นแล้ว
มู่เฟิงหัวมองไปยังภาพแม่และมู่เทียนเย่ที่กอดกันร่ำไห้ต่อไป
นางเพิ่งเคยเห็นแม่ร่ำไห้อาดูรเช่นนี้เป็นครั้งแรก แม้แต่ตอนที่ถูกพ่อสารเลวหักหลัง แม่ก็ยังไม่ร้องไห้ออกมาเช่นนี้