ศิษย์ทั้งสองเป็นสตรีทั้งคู่ เมื่อได้เห็นมู่หานเฟิง ทั้งสองก็ประนมมือก้มหัวอย่างเกรงใจ "ขอคารวะอาจารย์อาน้อย"
มู่หานเฟิงพยักหน้าหงึก "อืม ว่านอนสอนง่ายดี เข้าแดนลับคราวนี้ ข้าจะดูแลพวกเจ้าเป็นพิเศษ" ความรู้สึกเป็นผู้อาวุโสมันช่างฟินเหลือเกิน แหะ ๆ
ทั้งสองรายงานชื่อตัวเอง คนหนึ่งชื่อถังซิน อีกคนชื่อซูเหอ ถังซินรูปร่างอ้วนกลมนิด ๆ แก้มกลมป้อม เวลายิ้มจะมีลักยิ้มทั้งสองข้าง หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก มู่หานเฟิงใช้สัมผัสอันแหลมคมดมกลิ่นหวานอันแสนอร่อยที่แผ่ออกมาจากร่างนาง นั่นคือกลิ่นของอาหาร
ดังนั้นเนื้อนุ่ม ๆ ทั้งร่างของศิษย์หลานที่ชื่อถังซินคนนี้ คือสิ่งที่นางกินเข้าไปทีละคำ ๆ จนสะสมมาใช่หรือไม่ เยี่ยม เยี่ยมจริง มู่หานเฟิงพยักหน้าในใจ
ส่วนซูเหอก็ดั่งชื่อนาง บุคลิกทั้งตัวสงบเย็นราวดังบัว พูดน้อย ต่างจากถังซินที่จ้อจิ๊จ๊ะไม่เว้นแต่ละวันราวฟ้ากับเหว
เมื่อให้ศิษย์ทั้งสองคารวะมู่หานเฟิงแล้ว ศิษย์พี่จางก็ส่งสัญญาณให้ศิษย์ทั้งสองไปยืนข้าง ๆ แล้วจึงกระซิบกับมู่หานเฟิง "ศิษย์น้องผู้น้อย ที่จริงคราวนี้มีศิษย์หลานเข้าแดนลับอีกไม่น้อย แต่ก่อนเพราะแดนลับหิมะเยือกเย็นอันตรายเกินไป อาจารย์จึงห้ามศิษย์พี่ศิษย์น้องเข้าไป ทว่าพวกท่านก็ยังแอบแฝงเข้าไปเสมอ
คนที่เข้าไปมักพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า การบำเพ็ญย่อมต้องกล้าเสี่ยง หากยังขี้ขลาดกลัวตายอยู่ แล้วจะบำเพ็ญไปเพื่อสิ่งใด อาจารย์ห้ามกี่ครั้งก็ไม่เว้น ภายหลังจึงเลิกสนใจในที่แจ้ง แต่ถ้าเกิดเรื่องจริงขึ้น อาจารย์ก็ยังจะหาทุกวิถีทางมาปกป้องเรา
ครั้งนั้นข้าเข้าใจใจของอาจารย์ไม่ได้ แต่บัดนี้เมื่อเหล่าทรชนศิษย์ของข้าแอบเข้าแดนลับเบื้องหลังหลังข้า ข้าก็เข้าใจในที่สุด
ทั้งอยากให้ศิษย์แข็งแกร่งขึ้น ทั้งเป็นห่วงว่าศิษย์จะเกิดเรื่อง
โธ่…"
ศิษย์พี่จางพูดจบก็ถอนหายใจยาว ย่อมต้องผ่านการบาปหนาวเหน็บของพายุหิมะเท่านั้น จึงจะแข็งแกร่งขึ้น ทฤษฎีนี้เขาเข้าใจดี แต่เมื่อนึกว่าถ้าศิษย์ทั้งหลายเกิดเรื่อง สูญสลายไปในแดนลับจริง ๆ เขาก็รับได้ไม่ลง
บัดนี้มีศิษย์น้องผู้น้อยคอยดูแล คงจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นบ้างสินะ