ในขณะนี้ มู่หานเฟิงกำลังตอบคำถามของเส้นเลือดเชียนซืออยู่
เส้นเลือดเชียนซือถามว่า เพราะเหตุใดมู่หานเฟิงจึงเปิดปากขึ้นมาด้วยถ้อยคำเช่นนั้น
มู่หานเฟิงตอบอย่างสุจริต "เพราะข้ารู้สึกว่าท่านผู้อาวุโสทรงพลังยิ่งใหญ่ มิใช่เพียงผิวพรรณภายนอกอย่างที่ปรากฏ"
คำพูดนี้ทำให้เส้นเลือดเชียนซือหัวเราะเบา ๆ ไม่หยุด
"ปากหวานลิ้นลื่น ตัวเล็กประจบเก่ง" เส้นเลือดเชียนซือพูดเช่นนั้น แต่น้ำเสียงกลับแฝงรอยยิ้ม เห็นได้ชัดว่าถ้อยคำของมู่หานเฟิงทำให้นางพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
"เจ้าเข้ามา หยดเลือดของเจ้าให้ข้าหนึ่งหยด" เส้นเลือดเชียนซือบอกให้มู่หานเฟิงเดินเข้าไปใกล้ พูดจบ ร่างกลมสีหยกขาวก็ส่งเส้นริ้วบางสีหยกขาวออกมาหามู่หานเฟิงหนึ่งเส้น
มู่หานเฟิงทำตามคำบอก เดินเข้าไป ควักเข็มหนึ่งเล่มออกมาแทงที่ปลายนิ้วตัวเอง บีบหยดเลือดแดงสดหนึ่งหยดลงบนเส้นไหมสีหยกขาว เมื่อหยดเลือดตกลงบนเส้นไหม มันก็ถูกดูดซับจนหายไปทันที
เส้นเลือดเชียนซือเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ "เจ้าทำไมถึงพกเข็มเงินติดตัวมาด้วย เจ้าเป็นหมอเซียนหรือ? แต่...ไม่เหมือน"
มู่หานเฟิงตอบว่า "ข้าไม่ใช่หมอเซียนหรอก พี่สาวข้าต่างหากที่เป็น พี่สาวมีเข็มเงินอยู่เพียบ ข้าเลยหยิบมาเล่น"
เส้นเลือดเชียนซือกล่าวว่า "มู่หานเฟิงใช่ไหม ผู้ที่มีสายเลือดผูกพันกับเจ้า ส่วนใหญ่อยู่...เอ๋ม...อยู่ที่ไกลโพ้นนัก อยู่ที่โลกล่าง? เจ้าคือผู้บำเพ็ญที่ทะยานสวรรค์มาจากโลกล่างใช่หรือไม่"
ถ้อยคำของเส้นเลือดเชียนซือทำให้มู่หานเฟิงรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที เขาพยักหน้าแรง ๆ "ใช่ ใช่ ข้าทะยานสวรรค์มาจากโลกล่างจริง ๆ ข้าก็รู้อยู่แล้วว่าท่านผู้อาวุโสไม่ธรรมดา"
เส้นเลือดเชียนซือหัวเราะอีกครั้ง แล้วก็มิได้อวดเร้นความลับอะไร "การเข้าใจดาราศาสตร์และภูมิศาสตร์ของข้าลึกซึ้งถึงขีดสุดแล้ว ข้าคำนวณเหตุการณ์ได้หลายอย่างผ่านทางท้องฟ้าและดวงดาว บัดนี้มีเลือดของเจ้าเป็นสื่อ ข้าจึงคำนวณได้ว่าบุคคลใกล้ชิดของเจ้าส่วนใหญ่อยู่ที่โลกล่าง แต่..."