"มนุษย์ ข้าให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง จงส่งอาหารในถุงเก็บของของเจ้าออกมาถวายทั้งหมด" น้ำเสียงทุ้มต่ำของจิ่วโยวซื่อเยวี่ยอ๋าวดังขึ้นอีกครั้ง
มู่เฟิงหัวอยากจะหัวเราะ
เจ้าหมาโง่ที่ภายนอกดุร้ายแต่ภายในอ่อนแอ แถมยังเสือกมีศักดิ์ศรีอะไรนี่!
"ถ้ามีความสามารถก็มาแย่งเองสิ" มู่เฟิงหัวหัวเราะเยาะ พลางกอดอก มองจิ่วโยวซื่อเยวี่ยอ๋าวอย่างดูถูก
เมื่อเห็นสายตาดูถูกของมู่เฟิงหัว จิ่วโยวซื่อเยวี่ยอ๋าวก็รู้สึกว่าตัวเองถูกย่ำยีอย่างหนัก
ในสำนักชิงเสีย ขนาดเจ้าสำนักชิงเสีย ไอ้เฒ่านั่นยังทำดีกับมันเลย ลูกศิษย์คนอื่นๆ ต่างก็มองมันด้วยความหวาดหวั่น
เคยมีใครมองมันด้วยสายตาดูถูกเช่นนี้?
"รนหาที่ตาย!" จิ่วโยวซื่อเยวี่ยอ๋าวคำรามเสียงดัง ยื่นกรงเล็บแหลมคมตะปบเข้ามาทางมู่เฟิงหัว
หลิงมั่วเยวียนตกใจ เตรียมจะชักกระบี่เข้าไป
แต่มีคนหนึ่งขวางหน้าเขาไว้ แล้วพูดเสียงทุ้มว่า "อย่าขยับ พี่สาวข้าอยากจัดการเอง"
คือมู่หานเฟิง
มู่เฟิงหัวชักกระบี่ออกมาแล้ว ฟันใส่กรงเล็บของจิ่วโยวซื่อเยวี่ยอ๋าวฉับเดียว
เคร้ง-!!!
เสียงอาวุธกระทบกันดังขึ้นในยามวิกาล ประกายไฟกระเด็น
แค่กระบี่เดียว จิ่วโยวซื่อเยวี่ยอ๋าวก็ถอยกรูดด้วยความเจ็บปวด
หลิงมั่วเยวียนยืนอึ้งมองภาพตรงหน้า
หัวสมองเล็กๆ ของเขาเวลานี้ผุดเครื่องหมายคำถามมากมาย
น้องเฟิงหัวไม่ใช่หมอเซียนหรือ?
ทำไมนางถึงใช้กระบี่เป็น? แล้วดูเหมือนพลังฝีมือจะไม่ธรรมดาเสียด้วย
เพราะแค่กรงเล็บเดียวของอ๋าวอ๋าว แม้แต่ท่านหัวหน้าผู้อาวุโสยังรับไม่ไหวเลย
แต่ พลังของท่านหัวหน้าผู้อาวุโส น่าจะเหนือกว่าน้องเฟิงหัวนะ?
อีกอย่าง เมื่อกี้มู่หานเฟิงขวางหน้าเขา บอกว่าน้องเฟิงหัวอยากจัดการเอง แต่น้องเฟิงหัวไม่ได้พูดอะไรสักคำ มู่หานเฟิงรู้ได้อย่างไรว่าน้องเฟิงหัวอยากจัดการเอง ไม่ให้พวกเขาเข้าไปยุ่ง?
เขาจะไปรู้ได้อย่างไรถึงความเข้าใจตรงกันระหว่างมู่เฟิงหัวกับมู่หานเฟิง แค่สีหน้ามู่เฟิงหัวเปลี่ยน มู่หานเฟิงก็รู้แล้วว่าพี่สาวต้องการทำอะไร