มู่เฟิงหัวมองลูกหมาตัวน้อยที่ก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย ขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย
"อ๋าวอ๋าว…" หลิงมั่วเยวียนเรียกเจ้าลูกหมาตัวน้อยอีกครั้ง แต่ลูกหมาไม่สนใจเขาเลย ยังคงก้มหน้ากินต่อไป
หลิงมั่วเยวียนหันมามองมู่เฟิงหัว มู่เฟิงหัวกล่าวว่า "เป็นเนื้อของสัตว์อสูรชนิดหนึ่ง สัตว์ร้ายส่วนใหญ่ชอบ"
หลิงมั่วเยวียนร้องอ้ออย่างเหม่อลอย เห็นมู่เฟิงหัวเดินไปข้างหน้าสองก้าว ก็รีบยื่นมือออกมาขวางมู่เฟิงหัวไว้
"อย่าเข้าใกล้มัน อันตรายมาก" น้ำเสียงของหลิงมั่วเยวียนเต็มไปด้วยความร้อนรนและกังวล
มู่เฟิงหัวหยุดฝีเท้า ยืนอยู่ที่เดิม มองลูกหมาขนปุยตัวเล็กกระจ้อยร่อย ไม่สงสัยในคำพูดของหลิงมั่วเยวียน
คนเราไม่ควรดูแค่ภายนอก สุนัขก็เช่นกัน
หลิงมั่วเยวียนรีบอธิบาย "อ๋าวอ๋าวมีรูปร่างไม่คงที่อย่างยิ่ง บางครั้งก็เป็นร่างเล็กแบบนี้ บางครั้งก็จะปรากฏร่างที่แท้จริง เวลามันปรากฏร่างที่แท้จริงจะอันตรายมาก ตอนที่มันเป็นร่างนี้แหละ ถึงจะจำฉันได้บ้างเล็กน้อย"
มู่เฟิงหัวพยักหน้า แสดงว่าเข้าใจแล้ว
หลิงมั่วเยวียนย่อตัวลง โบกมือเรียกลูกหมาตัวน้อย "อ๋าวอ๋าว มานี่เร็ว ข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน"
ลูกหมาตัวน้อยกินอาหารหมดแล้ว หันมามองมู่เฟิงหัว ดวงตาเป็นประกาย
แล้วมันก็พุ่งเข้ามาหามู่เฟิงหัวอย่างดุดัน แยกเขี้ยวยิงฟันใส่เธอ ส่งเสียงคำรามขู่
มู่เฟิงหัว "...ข้ารู้สึกว่าหมาตัวนี้กำลังข่มขู่ข้า ให้ข้าเอาอาหารออกมา"
สีหน้าของหลิงมั่วเยวียนกลายเป็นเขินอาย
เพราะว่า น้องเฟิงหัวพูดถูกจริงๆ