ดวงตาของประมุขแดนเหนือเลื่อนจากก้อนขนฟูบนศีรษะของมู่หานเฟิงไปยังใบหน้าของมู่หานเฟิง แล้วก็เลื่อนจากใบหน้ากลับไปยังก้อนขนฟูบนศีรษะอีกครั้ง จึงถามขึ้นอย่างเชิงตำหนิว่า "อะไรกัน เชียนซือนี่กำลังจะทิ้งพ่อและบ้านไปงั้นรึ"
มู่หานเฟิงรีบส่ายหัว "ไม่ใช่ ไม่ใช่เลยขอรับอาจารย์ ข้าไม่ได้ทำสัญญากับเชียนซือ เชียนซือแค่อยากออกไปเล่นกับข้า"
มู่หานเฟิงส่ายหัวแรงเกินไป เกือบทำให้เชียนซือหลุดร่วงจากศีรษะ เชียนซือร้องว่า "อะไรคือทิ้งพ่อและบ้านกัน ตาแก่อย่าใช้ถ้อยคำมั่วสิมะ เด็กน้อยอย่าส่ายหัวมั่ง ส่ายจนข้าเวียนหัวตาย"
มู่หานเฟิงก็หนึบหนับไม่ส่ายหัวแล้ว
ประมุขแดนเหนือสะดุ้งในใจ ไม่คิดว่าเส้นเลือดเชียนซือจะไม่ได้ทำสัญญากับมู่หานเฟิง
เส้นเลือดเชียนซือหัวเราะขำเบา ๆ "เจ้ารับศิษย์มาว่านอนสอนง่ายจริง ๆ" — ก็เพื่อคำนึงถึงความรู้สึกของเจ้า คนอื่นถึงไม่ได้ทำสัญญากับข้า
ประมุขแดนเหนือเข้าใจความหมายแฝงของเส้นเลือดเชียนซือทันที ใบหน้าเบ่งบานเป็นรอยยิ้ม กล่าวว่า "จริงดี การที่ข้ารับศิษย์ครั้งนี้รับได้เยี่ยมจริง ๆ"
เส้นเลือดเชียนซือใช้น้ำเสียงน่ารักแต่สั่งการอย่างเอาเป็นเอาตายว่า "ข้าจะตามมู่หานเฟิงออกไปเล่น เจ้าอยู่ดูบ้านให้ดีด้วย มีเรื่องอะไรติดต่อข้าผ่านร่างแยกของข้าได้ รู้หรือยัง"
ประมุขแดนเหนือพยักหน้า "รู้แล้ว" — ลูกสาวไร้คุณธรรมเอ๊ย!
ช่วงเวลาต่อมา มู่หานเฟิงได้รู้จักศิษย์ของเหล่าศิษย์พี่เพิ่มขึ้นอีก ด้วยเชียนซืออยู่เคียงข้าง มู่หานเฟิงจึงสามารถสัมผัสตำแหน่งของเหล่าศิษย์เหล่านั้นได้ด้วยความช่วยเหลือของเชียนซือ