มู่เฟิงหัวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น นานแสนนานไม่ได้ขยับแม้แต่นิดเดียว
นางเพียงรู้สึกว่าเลือดในกายทั้งหมดแข็งค้างเป็นน้ำแข็ง
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด มู่เฟิงหัวถึงขยับนิ้วเล็กน้อย แล้วจึงค่อย ๆ เงยหน้ามองขึ้นฟ้า
หิมะยังคงโปรยปรายลงมาทีละเกล็ด
นางยืนมือออกไปรองรับเกล็ดหิมะหนึ่งเกล็ด แล้วหันศีรษะมองไปยังทิศทางที่จี้ถิงเสวียนจากไป
นางไตร่ตรองเพียงแวบเดียว ก็รีบตามรอยไปทางที่จี้ถิงเสวียนจากไป
นางต้องการยืนยันให้แน่ใจว่า จี้ถิงเสวียนผู้นี้ เป็นมนุษย์ที่ยังมีชีวิต หรือว่า……
ขณะนี้มู่หานเฟิงกำลังเตรียมออกจากแดนลับหิมะเยือกเย็น
ตลอดช่วงเวลาที่อยู่ในแดนลับหิมะเยือกเย็น มู่หานเฟิงช่วยเหลือศิษย์น้องหลายคนไว้ และได้รับสายตาเกรงใจพร้อมทั้งบูชาไหว้จากเหล่าศิษย์น้องมากมาย
เมื่อถึงเวลาที่แดนลับหิมะเยือกเย็นปิดประตู ผู้บำเพ็ญทุกคนที่อยู่ภายในก็ถูกส่งกลับออกมา
นอกแดนลับ ผู้ดูแลของวิหารเทพและศิษย์อีกจำนวนหนึ่งกำลังรออยู่
เห็นมู่หานเฟิงปรากฏตัว เหล่าคนของวิหารเทพก็ทยอยเดินเข้ามารายรอบทันที
ผู้ดูแลหัวหน้าเห็นว่ามู่หานเฟิงไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย แถมสภาพจิตใจยังแจ่มใส ก็วางใจได้อย่างถ้วนถี่
เจ้าน้องเล็กผู้นี้เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเกิดเรื่อง
สิ่งที่ทำให้ผู้ดูแลปลาบปลื้มยิ่งไปกว่านั้นคือ ศิษย์วิหารเทพที่เข้าสู่แดนลับหิมะเยือกเย็นคราวนี้ ไม่มีสักคนที่ได้รับบาดเจ็บ ทุกคนกลับออกมาครบถ้วนทั้งร่างกายและวิญญาณ แถมแต่ละคนยังได้รับผลประโยชน์อย่างเต็มเปี่ยม
พอได้ถามไถ่ จึงทราบว่าทั้งหมดล้วนเป็นบุญคุณของมู่หานเฟิง
มู่หานเฟิงไม่เพียงช่วยศิษย์เหล่านี้ไว้ ยังพาพวกเขาออกสำรวจหาทรัพยากรภายในแดนลับด้วยกัน เหล่าศิษย์จึงเพียงนอนล่าแต้มอย่างเดียวเป็นเบื้องหลัง