จ้าวผิงถิงเดินเข้ามาใกล้ เมื่อเห็นสัตว์เลี้ยงวิญญาณในกรง ยังไม่ทันที่นางจะเรียกสัตว์เลี้ยงวิญญาณของตน อีกาวิญญาณในกรงก็หยุดกินอาหาร แล้วเริ่มตะโกนโวยวายกระจับ
"ถิงถิง! เจ้ารู้ไหมว่าช่วงนี้ข้าต้องลำบากยังไง เจ้ามาช้าอะไรกันเนี่ย"
"ถ้าไม่ใช่สองคนนี้ช่วยข้าออกมา เจ้าก็คงยังสัมผัสตำแหน่งข้าไม่ได้ เร็วเข้า ขอบคุณสองคนนี้ซะ"
"แต่ข้าก็ต้องต่อว่าเจ้าสองประโยค เจ้าให้คนตามหาข้าแค่พันศิลาวิญญาณเองหรือ"
"ข้าถูกๆ ขนาดนี้เลยหรือ ในใจเจ้าข้าสำคัญแค่นี้เองหรือ"
"หรือว่าเด็กหนุ่มข้างตัวเจ้าคนนี้สำคัญกว่าข้าด้วยซ้ำ"
"ถิงถิง มโนธรรมของเจ้าหายไปไหนแล้ว โดนเจ้าเด็กนี่กินไปหรือ พวกเราอาศัยพึ่งพากันดูแลกันมานานหลายปี ยังสู้เจ้าเด็กนี่ไม่ได้อีกหรือ"
อีกาวิญญาณเปิดปากบ่นงับงับยาวเหยียดเป็นกอง
ฝ่ายมู่เฟิงหัวกำลังสังเกตชายหนุ่มผู้บำเพ็ญที่อยู่เคียงข้างผู้ว่าจ้างอย่างจ้าวผิงถิง
ชายหนุ่มคนนี้หน้าตาคมสันงดงามยิ่ง ร่างสูงตระหง่าน สวมชุดคลุมยาวสีครามเข้ม บนเท้าเป็นบูทสีดำร้อยขอบทอง เอวคาดกระบี่ยาวเล่มหนึ่ง ฝักกระบี่สีหิมะขาว ที่เอวยังแขวนถุงเก็บของหลายใบ และหยกห้อยสีเขียวหนึ่งแผ่น บนแผ่นหยกเขียวนั้นจารึกตัวอักษร "ชวน"
ดีแล้ว ยืนยันได้ ชายหนุ่มผู้บำเพ็ญคนนี้คือบุคคลที่ภารกิจจ้างที่นางรับไว้ต้องการ "สอนให้รู้จักมือ" นั่นเอง
สองภารกิจจ้างมาบรรจบกัน ช่างสะดวกเหลือเกิน มู่เฟิงหัวคิดในใจ
จ้าวผิงถิงก้าวเข้ามาแล้วก้มมือคำนับมู่เฟิงหัวกับมู่หยวนเช่อเพื่อขอบคุณ "ขอบพระคุณทั้งสองที่ช่วยเสี่ยวไป๋ของข้าพ้นภัย"
มู่เฟิงหัวโบกมือ "มิเป็นไร ภารกิจจ้างทั้งสองเรื่องของเจ้าพวกเราก็รับไว้แล้ว ตอนนี้ภารกิจแรกเสร็จสมบูรณ์ แม้นตามข้อตกลงก็ควรนำส่งเจ้าแล้ว แต่ดูท่าเสี่ยวไป๋ของเจ้าจะไม่ยอมเสียก่อน"
เสี่ยวไป๋กระพือปีกไม่ยอมออกมาจากกรง "ย่อมไม่ยอมสิ แค่พันศิลาวิญญาณเนี่ยนะ จะสะท้อนราคาตัวของท่านเซียนข้าได้อย่างไร"
มู่หยวนเช่อชำเลืองมองอีกาวิญญาณตัวนี้ ในใจคิดว่า สัตว์เลี้ยงวิญญาณที่หลอกเจ้าของนั้น เขาไม่ใช่ไม่เคยเห็น แต่ที่หลอกเจ้าของด้วยวิธีแบบนี้ นับเป็นครั้งแรกเลยทีเดียว