เวลานี้ มู่หานเฟิงลอยค้างอยู่กลางอากาศ หลับตารับรู้ทุกสิ่งรอบกาย
เขารับรู้ตำแหน่งของพี่สาวได้ แต่กลับไม่อาจสัมผัสตำแหน่งของเจียงสิงหยุน
"เชียนซือ เจ้าช่วยหาตำแหน่งของเจียงสิงหยุนให้ข้าได้หรือไม่" มู่หานเฟิงถามเสียงเบา
เชียนซือเงียบงัน ไม่ตอบคำถามของมู่หานเฟิง
นางรู้ แต่ไม่อยากบอกมู่หานเฟิง
เพราะนางรู้ดีว่า แม้มู่หานเฟิงในตอนนี้จะแข็งแกร่งมากแล้ว แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเจียงสิงหยุน เขาก็ยังไม่มีโอกาสชนะแม้แต่น้อย
นี่นับว่ายังพูดอย่างอ้อมค้อมแล้ว
ความจริงคือ หากมู่หานเฟิงในตอนนี้ปะทะกับเจียงสิงหยุน ก็ไม่ต่างจากเดินไปส่งหัวให้เขาเด็ด
เวลาที่นางได้คลุกคลีกับมู่หานเฟิง หากพูดอย่างเคร่งครัดแล้วก็ไม่นานนัก
แต่ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ นางกลับชอบเด็กคนนี้มาก
ใช่แล้ว ในสายตาของเชียนซือ มู่หานเฟิงยังเป็นเด็กคนหนึ่ง อีกทั้งยังเป็นเด็กดีที่อนาคตสดใส
นางอยากให้มู่หานเฟิงมีชีวิตต่อไป อยากเห็นว่าในภายหน้าเขาจะประสบความสำเร็จเพียงใด
เขาควรได้เป็นประมุขแดนเหนือคนใหม่ หรือไม่แน่ว่าอาจกลายเป็นผู้แข็งแกร่งสูงสุดของพิภพนี้
แต่มีข้อแม้ว่า มู่หานเฟิงต้องไม่เผชิญหน้ากับเจียงสิงหยุนโดยตรง และต้องไม่ตายด้วยน้ำมือของเจียงสิงหยุน
ดังนั้น เมื่อมู่หานเฟิงถาม เชียนซือจึงยังคงเงียบงัน
"เจ้ารู้ใช่หรือไม่" น้ำเสียงของมู่หานเฟิงเต็มไปด้วยความมั่นใจ
เชียนซือยังคงไม่พูด
มู่หานเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรนและหนักแน่น "ผู้อาวุโสเชียนซือ บอกตำแหน่งของเจียงสิงหยุนให้ข้ารู้ได้หรือไม่ ข้าปล่อยให้พี่สาวเผชิญหน้าเขาตามลำพังไม่ได้ ข้าอยากช่วยแบ่งเบาภาระของพี่สาว..."
มู่หานเฟิงยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเชียนซือตัดบท "ไม่ได้ เจ้าปะทะกับเจียงสิงหยุนก็ต้องตาย"
"ตายก็ตายสิ หากความตายของข้าช่วยให้พี่สาวปลอดภัย ข้าก็ยอมตาย" มู่หานเฟิงโพล่งออกมา น้ำเสียงสงบนิ่งราวกับกำลังบอกว่าจะออกไปกินข้าวแล้วเดี๋ยวก็กลับมา
เชียนซือถึงกับพูดไม่ออก นางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามว่า "เจ้าได้ทำนายอะไรไว้หรือ"