สวี่หงเสวี่ยมองดูผู้บำเพ็ญอีกกว่าสิบคนที่ขวางทางอยู่เบื้องหน้าเรือเหาะ แล้วปล่อยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยเย็นชา
ส่วนผู้ที่ถูกสวี่หงเสวี่ยจับตัวไว้แต่แรก ณ บัดนี้ถูกมัดแน่นิ่งพันธนาการทั้งกายทิ้งแผ่อยู่บนดาดฟ้าเรือ
คนผู้นั้นได้ยินว่ามีพวกพ้องมารับตัว จึงบิดตัวดิ้นรนสุดชีวิต เสียงในปากที่ถูกผ้าขี้รู้อุดไว้ก็มีแต่เสียงครางฮึดฮักไม่เป็นภาษา
เขาอยากตะโกนบอกให้พวกพ้องรีบหนีไป — รวมหัวกันทั้งหมดก็ไม่มีทางเป็นคู่มือของหญิงผู้นี้!
แต่ตอนนี้เขาแม้แต่คำเดียวกล่าวมิได้ ทำได้เพียงเจ็บใจแท้ ๆ
ฝานซิงเหย่กำลังเพลิดเพลินกับของอร่อยอยู่ แล้วเงยหน้าขึ้นก็เห็นชายกว่าสิบคนล้อมเรือเหาะของพวกเขาเอาไว้
ฝานซิงเหย่จึงยัดสิ่งที่ถืออยู่ในมือลงปากหมดในหนึ่งคำ พร้อมจะช่วยมือสวี่หงเสวี่ย
แต่แล้ววินาทีถัดมา ฝานซิงเหย่ก็เห็นสวี่หงเสวี่ยชักฉับกันฝนออกมา ร่มผืนนั้นเปิดกายออกในมือนาง แล้วเริ่มหมุนวนรวดเร็ว