สวี่หงเสวี่ยคว้าคอเสื้อของฝานซิงเหย่แล้วพุ่งกระโดดลงไป จากนั้นก็ไล่ตามรอยกลิ่นไปทางหนึ่ง
ฝานซิงเหย่ทั้งสองเท้าลอยพลิ้วอยู่เหนือพื้น รู้สึกเพียงว่าสิ่งรอบตัวไหลถอยหลังไปเรื่อย ๆ ความรู้สึกถูกคว้าคอลากไปแบบนี้ช่างไม่พึงพอใจเสียนิด
ฝานซิงเหย่จึงเปิดปากว่า "วางข้าลง ข้าเดินเองได้"
สวี่หงเสวี่ยไม่แคร์ กลิ่นเบื้องหน้าเริ่มเลือนห่างออกไปเรื่อย ๆ ดูท่าเจ้าของกลิ่นกำลังจะออกจากเมือง
ฝานซิงเหย่กำลังจะขัดขืน บัดนั้นห่อกระดาษชุบน้ำมันที่ลอยกรุ่นกลิ่นหอมก็ถูกส่งมาจากเบื้องหน้า
ฝานซิงเหย่: "……" คิดว่าแค่ห่อของกินจะทำให้ข้าทิ้งศักดิ์ศรีได้เลยหรือ?!!
ชั่วครู่ต่อมา
ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ
ฝานซิงเหย่สองมือโอบแป้งยัดไส้เนื้อวัวกินอย่างเอร็ดอร่อย ยอมให้สวี่หงเสวี่ยคว้าคอเสื้อพาพุ่งไปบนถนน เท้าทั้งสองของเขาแกว่งไปมากลางอากาศ
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้
นอกจากจะแปลกตาสักหน่อย ที่เหลือดูเหมือนจะไม่เลวเลย
สวี่หงเสวี่ยคว้าฝานซิงเหย่พุ่งทะยานไล่กลิ่นไปทั่วเมือง สุดท้ายก็ตามกลิ่นนั้นออกนอกเมืองไป
พอออกนอกเมือง สวี่หงเสวี่ยพาฝานซิงเหย่ขึ้นกระบี่ลอยฟ้า เดินตามแหล่งกำเนิดกลิ่นเหม็นนั้นต่อไป
ฝานซิงเหย่อยากถามสวี่หงเสวี่ยว่ากำลังไล่ตามอะไรกันแน่ แต่พอเปิดปากออก ปากก็เต็มไปด้วยสายลม