"มีหรอก แต่ตอนนี้เพราะแรงกดดันของข้า คงไม่กล้าออกมา ถ้าเจ้าอยากดู ข้าจะระงับแรงกดดันไว้" หลงเทียนฟางกล่าว
พูดจบ หลงเทียนฟางก็เก็บงำลมปราณของตน
ชั่วขณะนั้น มู่เฟิงหัวและมู่หานเฟิงไม่อาจรับรู้การมีอยู่ของหลงเทียนฟางได้อีกต่อไป แม้เขาจะยืนตรงหน้าทั้งสองก็ตาม ก็ไม่อาจสัมผัสได้เลย
มู่เฟิงหัวใจสั่น ครั้งนั้นที่เมืองใต้ทะเล หลงเทียนฟางคงเก็บงำลมปราณเช่นนี้กระมัง พวกเขาจึงไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่ามีผู้อื่นอยู่ในบริเวณนั้น
มู่หานเฟิงตาโต ไม่ว่าจะฝืนรับรู้อย่างไร ก็สำนึกถึงการมีอยู่ของหลงเทียนฟางไม่ได้ นางจึงแปลกใจถาม "ลุงหลง เรื่องนี้สอนข้าได้ไหม"
หลงเทียนฟางตอบตรง ๆ "สอนไม่ได้หรอก นี่คือพรสวรรค์ประจำตระกูลของพวกข้า"
เช่นนั้นก็สอนไม่ได้จริง ๆ สินะ
ไม่นานหลังหลงเทียนฟางซ่อนเร้นกลิ่นอาย สิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดนานัปการก็ปรากฏขึ้นตามคาด
ตัวแคระเล็ก ๆ หลายตัวนำหน้ามา มือเท้าเล็กจิ๋ว ต่างถือเห็ดสีสันฉูดฉาดยกขึ้นเหนือศีรษะเป็นร่ม แล้วเดินข้ามถนนตรงหน้าพวกเธอไป
"นั่นมันอะไร" มู่หานเฟิงถามอย่างแปลกใจ
"นั่นคือเห็ดปีศาจ" หลงเทียนฟางอธิบาย
เสียงของหลงเทียนฟางยังไม่ทันจาง สิ่งมีชีวิตตัวปุกปุยตัวหนึ่งก็ลอยมาข้างหน้า ทั้งตัวเป็นกอขนอ่อน เมื่อลมพัด ขนอ่อนบนตัวก็กระจายเหมือนเทพธิดาโปรยดอกไม้ มันส่งเสียงร้องอู้อี้แล้วออกตามล่าปุยขนที่ลอยกระจาย
มู่หานเฟิงเพิ่งจะอ้าปากจะถาม หลงเทียนฟางก็เปิดปากอธิบายเสียก่อน "นั่นคือดอกแดนดิไลออนปีศาจ"
มู่หานเฟิงตาโต "อะไรนะ? มีดอกแดนดิไลออนปีศาจด้วยเหรอ? แล้วลมพัดทีเดียว มันทั้งตัวไม่แตกกระจายหายไปเลยเหรอ?"
หลงเทียนฟางอธิบาย "ก็ไม่ถึงกับหรอก ตัวหลักของมันยังอยู่ ส่วนปุยขนที่ปลิวหายไปก็จับกลับมาได้ แม้จับไม่ได้ก็งอกใหม่ได้อีก"
มู่เฟิงหัวกล่าวอย่างแปลกใจ "ที่นี่ดูเหมือนจะมีพืชปีศาจมากกว่า? แต่พืชปีศาจที่นี่ดูเหมือนจะต่างจากพืชปีศาจในโลกผู้ฝึกฝนเซียน" พืชปีศาจในโลกผู้ฝึกฝนเซียนหายากยิ่ง จึงทรงพลังมาก แต่พืชปีศาจที่นี่ดูจะไม่มีพลังอะไรนัก