องค์หญิงเผ่าเงือกทะเลพยักหน้าอย่างแรง "ใช่แล้วใช่แล้ว อย่างนี้เจ้าก็ไม่ต้องคอยวิ่งไล่ตามเรือเหาะของพวกเจ้าทุกวัน"
มู่เฟิงหัวยังไม่เต็มใจนัก นางกล่าวเสียงต่ำว่า "ข้ากลัวบิดามารดาของเจ้าจะคิดว่าข้าหลอกเจ้ามาสร้างปัญหาให้พวกเรา"
องค์หญิงเงือกทะเลก็เอามืออ้วนกุมข้างอีกครั้ง "ข้าฉลาดขนาดนี้ เจ้าจะหลอกข้าได้อย่างไร!"
มู่เฟิงหัวเงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวเสียงต่ำ "เจ้าอยากไปฝึกฝนบนบกกับข้าไหม? ถ้าเจ้าไปกับข้า ข้าจะให้โอสถหนึ่งกระปุกทุกวัน"
"ตกลง!" ไม่มีการลังเลแม้แต่นิดเดียว องค์หญิงเงือกทะเลตอบรับอย่างเด็ดขาดทันที
มู่เฟิงหัว "……เห็นไหม ข้าหลอกเจ้าได้ง่ายจริง ๆ ใช่ไหม" เด็กเล็ก ๆ จะเชื่อคนง่ายขนาดนี้ได้อย่างไร นางต้องสอนบทเรียนหนึ่งให้เจ้าหญิงน้อยคนนี้ ให้นางได้รับบทเรียนแห่งโลกก่อนเวลาอันควร ย่อมเป็นผลดีต่อการเติบโตของนางอย่างยิ่ง!
องค์หญิงเงือกทะเลเบิกตากว้าง มองมู่เฟิงหัวอย่างไม่อาจเชื่อสายตา "เจ้า เจ้าหลอกข้าจริงเหรอ?" ดวงตาของเจ้าหญิงเงือกทะเลยังมีความเจ็บช้ำลอยขึ้นมา
มู่เฟิงหัวพยักหน้า "ใช่ ข้าหลอกเจ้า ดูสิ เจ้าถูกหลอกภายในพริบตา ดังนั้นเจ้าต้องจำไว้ ห้ามเชื่อคนง่าย ๆ เด็ดขาด ความไว้วางใจสร้างขึ้นได้ยากยิ่ง เจ้าต้องใช้ใจรับรู้ เจ้าเชื่อญาติพี่น้องของตนเองได้ เชื่อตัวเองได้ แต่ห้ามเชื่อคนที่เพิ่งพบเห็นครั้งแรกเด็ดขาด เข้าใจไหม?"
องครักษ์ที่ยืนอยู่เบื้องหลังองค์หญิงเงือกทะเล เมื่อแรกได้ยินมู่เฟิงหัวบอกว่าหลอกองค์หญิงได้ง่าย ไฟโทสะในใจก็ลุกวาบ กำลังจะระเบิดออกมา แต่พอได้ยินถ้อยคำต่อมาของผู้บำเพ็ญสตรีมนุษย์นางนี้ ไฟโทสะในใจก็ค่อย ๆ มอดดับลง
ไม่ใช่เพียงท่านอ๋องกับพระราชินีและเจ้าหญิงพระองค์อื่น ๆ เท่านั้นที่รักองค์หญิงน้อย องครักษ์อย่างพวกเขาก็รักองค์หญิงน้อยไม่แพ้กัน ไม่ยอมให้องค์หญิงน้อยต้องเสียใจแม้แต่นิดเดียว เผ่าเงือกทะเลทุกคนต่างปกป้ององค์หญิงน้อยดีเกินไป จนทำให้องค์หญิงน้อยไร้เดียงสา
ให้ผู้บำเพ็ญสตรีมนุษย์นางนี้เป็นผู้บอกสิ่งเหล่านี้กับองค์หญิงน้อย ก็ถือว่าดีเสียมิใช่น้อย