ผู้อาวุโสโจวหลินกลั้นความตื่นเต้นในใจไว้ แล้วเริ่มกระซิบบอกรายการสิ่งของที่ต้องการแลกเปลี่ยนกับเผ่าเงือกทะเลให้มู่เฟิงหัวฟัง
เผ่าเงือกทะเลยอมแลกเปลี่ยนกับมนุษย์นับครั้งได้ และสิ่งของที่ให้แลกก็จำกัดมาก ไม่ใช่ว่ามนุษย์อยากได้อะไรเผ่าเงือกทะเลจะให้ตามใจทุกอย่าง
แต่ผู้อาวุโสโจวหลินเชื่อว่าผู้บำเพ็ญหญิงนี้สามารถแลกของที่พวกเขาต้องการได้!
ไม่ช้า เรือเหาะก็ค้างบันไดเชือกลงไป เพื่อให้ชาวเผ่าเงือกทะเลขึ้นเรือมาทำการค้า
มู่เฟิงหัวเห็นว่าพอออกจากผืนน้ำ หางปลาของชาวเผ่าเงือกทะเลก็เปลี่ยนเป็นขาสองข้างโดยอัตโนมัติ แล้วไต่บันไดเชือกขึ้นมา
รูปโฉมของชาวเผ่าเงือกทะเลคนหนึ่งงดงามยิ่งกว่าคนหนึ่ง ความเมตตาที่ฟ้าดินมอบให้เผ่าพันธุ์นี้ปรากฏชัดอยู่บนใบหน้าของพวกนางทั้งหมด การแต่งกายก็หรูหราประณีต เสื้อผ้าผ้าฝ้าของพวกนางส่องประกายวิบวับไปตามจังหวะก้าวเดิน
มู่เฟิงหัวมองเห็นตัวอนุที่นางเองเพิ่งเบ็ดขึ้นมาเมื่อครู่
เจ้าลูกอ่อนเผ่าเงือกทะเลภายนอกดูไม่เกินสามถึงสี่ขวบ ตอนนี้เดินย่องเตี้ย ๆ มุ่งหน้ามาหามู่เฟิงหัวอย่างเต็มภูมิ พอมาถึงหน้านางก็เท้าเอวแล้วเงยหน้ามองนางอย่างขุ่นเคือง
มู่เฟิงหัวก้มมองลูกอ่อนอ้วนกลมนั้น ใบหน้ากลมป้อม ดวงตากลมโต จมูกเล็กสวยโด่งรั้น ริมฝีปากเล็กแดงระเรื่อขมวดมุมสูงลิ่ว
ตัวอนุเปิดปากถามอย่างโกรธจัดว่า "ทำไมเจ้าเมื่อกี้ถึงโยนฉันกลับลงน้ำ?"
มู่เฟิงหัวตอบจริงจัง "เพราะพวกเรามีกฎว่าห้ามยั่วยวนเผ่าเงือกทะเล ผู้ใดละเมิดฆ่าไม่ปรานี ข้าไม่อยากตาย จึงปล่อยเจ้ากลับลงน้ำ"
ตัวอนุอึ้งไปชั่วครู่ แล้วบ่นพึมพำ "อ๋อ... เป็นอย่างนั้นเหรอ?"
มู่เฟิงหัวพยักหน้า "ใช่แล้ว ก็เป็นอย่างนั้น"
ตัวอนุกระพริบตากลมโตของตน แล้วพูดว่า "เอาเถอะ ข้าอภัยให้เจ้าแล้ว งั้นมาทำการค้ากันเถอะ ของที่เจ้าแขวนไว้บนเบ็ดเมื่อกี้มันอะไรน่ะ หอมและอร่อยจัง แลกให้ข้าหน่อยสิ เจ้าอยากได้อะไรก็เสนอมาเถอะ"
ขณะนั้นเงือกทะเลวัยผู้ใหญ่สองคนก็เดินมายืนข้างตัวอนุเผ่าเงือก ทั้งสองก้มหัวยืนเบื้องหลังอย่างเคารพนอบน้อมโดยไม่พูดสักคำ